Biography
Woesthoff en Van Leeuwen
vormen de band Kane en trekken Kersbergen en Directie aan. Later voegt
Cornelissen zich bij de band. BMG toont vrijwel direct interesse en zorgt voor
wat optredens (o.a. een voorprogramma voor het Zweedse Kent) en de opname van
een single. Woesthoff studeert bouwkunde aan de Technische Hogeschool te Delft,
maar als de eerste single uitkomt stopt hij zijn studie vlak voordat hij zijn
diploma krijgt.
1999:
In juni start de lancering
van Kane. De band maakt een korte tournee in het voorprogramma van de Duitse
crossoverband Guano Apes en komt vervolgens met de single Where Do I Go Now. Met
de hulp van Radio 3 en TMF wordt het nummer een bescheiden hit. Op dit nummer is
overigens Hans Eijkenaar (ex-Dulfer, René Froger) te horen op drums. In oktober
gaat de band wederom de studio in voor de opnames van het album. De productie
van het album is in handen van het duo Slok & Smits. Op het album Urban Solitude
van Anouk staat het door Woesthoff geschreven duet My Best Wasn't Good Enough,
gezongen door Anouk en Woesthoff zelf. In december verschijnt de Kane-single
Damn Those Eyes, door Radio 3 meteen verkozen tot Megahit.
2000:
In januari staat de band op het
Noorderslag-festival. Ze worden uitgeroepen tot Beste Rockgroep bij de TMF
Awards. Bovendien spelen ze op Pinkpop en Parkpop. Kane speelt ook op het
benefiet festival voor slachtoffers van de vuurwerkramp in Enschede. Tijdens hun
bijdrage aan de Marlboro Flashbacks speelt Kane muziek uit het repertoire van de
Ierse formatie U2. De cd/dvd With Or Without You is daar het verslag van. Op de
cd staat de registratie van het optreden in Paradiso. De dvd bevat beeld en
geluid van het concert in Plan C te Rotterdam. Woesthoff en Van Leeuwen helpen
de jonge band Di-rect een half jaar lang mee met het schaven aan de composities
en nemen de band mee als voorprogramma van hun As Long As You Want This
2000-tour. Tijdens het gala van de MTV Europe Music Awards sleept de Haagse band
de prijs voor beste Nederlandse act in de wacht. Eind december moet Woesthoff op
doktersadvies twee weken stemrust houden.
2001:
Drummer Cyril Directie verlaat
in februari de band wegens persoonlijke en muzikale meningsverschillen. Hij
wordt bandlid van Total Touch. Zijn plaats wordt ingenomen door André Kemp van
de kort daarvoor opgeheven Haagse groep Billy The Kid. Op 27 februari krijgt
Kane naar aanleiding van het album As Long As You Want This een Edison in de
categorie Best Alternative (inter)nationaal. Op 8 en 9 maart speelt Kane in
Portugal. Het is voor het eerst dat de groep in een niet Nederlandstalig land
optreedt. Kane reist op 5 mei per helicopter langs verschillende
bevrijdingsfestivals in Nederland. Niet nieuwe drummer Kemp speelt mee op het
tweede studioalbum van Kane dat in het najaar uitkomt, maar drummer Martijn
Bosman (o.a. Dyzack en Gotcha!). De single met het titelnummer So Glad You Made
It gaat aan het album vooraf. De single komt op de zevende plaats binnen in de
Mega Top 100 en is meteen de grootste hit uit de carrière van Kane. Vanaf 11
november speelt Kane in een nieuwe samenstelling met extra gitarist Paul Jan
Bakker en drummer Martijn Bosman. Bosman vervangt André Kemp, die zich weer
volledig gaat bezighouden met studiowerk, sessiewerk (ondermeer met The Pilgrims)
en zijn muziekschool. De programming voor de live-optredens wordt verzorgd door
Jeroen van Iterson. Voor het tweede achtereenvolgende jaar ontvangt Kane een
MTV-Award voor beste Nederlandse act. Kane wint een Top Of The Pops Award in de
categorie Top Act 2001.
2002:
Bassist Aram Kersbergen,
gitarist Tony Cornelissen (verder als componist en producer voor derden) en
toetsenist Ronald Kool verlaten Kane in het voorjaar. Matto Kranenburg (ex-Handsome
3Some) neemt de baspartijen voor zijn rekening. Kane ontvangt een Edison in de
categorie Best Alternative. De groep in het voorjaar in het voorprogramma van de
Schotse band Simple Minds op tournee door Duitsland. Voor het tweede
achtereenvolgende jaar krijgt de band drie TMF-Awards uitgereikt: voor Beste
Rockgroep, Beste Album (So Glad You Made It) en Beste Website. Opnamen van het
Pinkpopoptreden verschijnen op de single Rain Down On Me. Kane speelt eind juni
op Rock Werchter in België. Het concert dat de Haagse band in augustus zou geven
in Johannesburg gaat op het laatste moment niet door vanwege ziekte van Dinand
Woesthoff. Kane speelt 3 september op het Binnenhof te Den Haag. De band vraagt
op die manier aandacht voor de wereldmilieuconferentie die op dat moment
plaatsvindt in Johannesburg. Het concert in Ahoy' op 12 december is binnen een
half uur uitverkocht. De band geeft er op 13 december een extra concert. In
dezelfde maand krijgt Kane de Publieksprijs van de Promotieprijs Den Haag, een
onderscheiding die jaarlijks uitgereikt wordt aan iemand die een belangrijke
positieve bijdrage heeft geleverd aan het imago van de stad.
2003:
Gitarist Paul-Jan Bakker
en bassist Matto Kranenburg worden in januari uit de band gezet. De oorzaak ligt
zowel op persoonlijk als op muzikaal vlak. Kranenburg vormt een jaar later de
Haagse supergroep Seven met leden uit o.a. bands van Anouk en Candy Dulfer en
speelt vanaf eind 2006 ook in The Blues Rock 'n Soul Review. Tijdelijk worden
zes gastmuzikanten ingehuurd: toetsenist Nico Brandsen, bassist Manuel Hugas,
pianist Wiboud Burkens, trompetist Mike Booth, saxofonist Peter Lieberom en
akoestische gitarist Cor Mutsers. In februari verzorgt Kane als eerste
Nederlandse band een internetconcert waar mensen tegen betaling van 5 Euro
getuige van kunnen zijn. Dion Murdock wordt in maart de nieuwe bassist van Kane.
De Amerikaanse multi-instrumentalist speelde tot nu toe drums in de band Mothers
Finest (hij is de zoon van zanger Glenn Murdock en zangeres Joyce Kennedy). Hij
werkte bovendien voor onder andere John Hayes en Macy Gray. Murdock schreef
enkele nummers voor Gray, speelde bas en drums op haar albums en drumde in
Gray's live-band. De DVD Live In Rotterdam bevat een twee uur durende
registratie van het concert dat Kane in december 2002 gaf in Ahoy'. Dinand
Woesthoff is speciale gast bij het concert van DJ Tiësto in mei in het Gelredome
te Arnhem. Op zaterdag 28 juni verzorgt Kane een eenmalig stadion in de
Amsterdam Arena. Het nummer Rain Down On Me wordt in de remix van DJ Tiësto
gebruikt in het computerspel FIFA 2004 en later ook als muziek onder een Duitse
reclamespot voor de Bundesliga, de Duitse voetbalcompetitie. Het album What If,
dat in juni uitkomt, is een verzameling van nummers van de eerste twee albums.
Alle tracks zijn opnieuw opgenomen met het oog op de buitenlandse markt.
Woesthoff trouwt in september in Las Vegas met actrice Guusje Nederhorst (bekend
geworden als Roos in de soapserie Goede Tijden, Slechte Tijden en het
gelegenheidstrio Linda, Roos & Jessica). Op 29 september komt Rain Down On Me
uit in Duitsland.
2004:
De Tiësto remix van Rain
Down On Me komt in januari nieuw binnen op de twaalfde plek in de Belgische
Ultratop 50 Singles en belandt er uiteindelijk op de eerste plaats. In februari
wordt de single naar Europese radiostations gestuurd. 30 januari, een dag na het
overlijden aan kanker van zijn vrouw Guusje Nederhorst, schrijft Dinand
Woesthoff het liedje Dreamer, de ode aan zijn overleden vrouw krijgt de
ondertitel Gussie's Song. Op woensdag 4 februari (de verjaardag van Guusje)
wordt het liedje bij verschillende radiostations om twaalf uur 's middags
gedraaid. Een week later verschijnt het nummer op single. Dreamer komt direct
binnen op de allerhoogste plaats in de Nederlandse hitparade. De opbrengst komt
ten goede aan het Koningin Wilhemina Fonds, de stichting die zich inzet voor de
kankerbestrijding in Nederland. Live In Rotterdam van Kane krijgt een Edison
publieksprijs voor de beste dvd. Martijn Bosman wordt door Nederlandse
collega-muzikanten uitgekozen tot beste drummer van Nederland en wint daarmee in
eind maart een Duiveltje. De prijs is een initiatief van het Nationaal Pop
Instituut. Tijdens de uitreiking van de TMF Awards op 10 april in Ahoy' wordt
Kane verkozen tot beste rockband nationaal. Dinand Woesthoff treedt op als
suprise act en zingt het liedje Dreamer. In april wordt Rain Down On Me als
tweede single in Duitsland uitgebracht,. De cd telt vier versies van het nummer,
waaronder een remix van Tiësto plus de track Mother en een cd-rom met videoclip.
De première van de dvd February is op 16 mei in de Melkweg Cinema. De DVD is een
registratie van een akoestische set, opgenomen in de Pepsi Stage te Amsterdam op
22 februari 2003. De regie is in handen van Tanja Allaert. Tegelijkertijd
verschijnt de gelijknamige dubbel-cd waarop een nummer extra staat. February is
opgedragen aan Maddy van Dijck. Begin juni vertrekt Kane weer richting Duitsland
voor een cluboptreden en een aantal concerten op festivals. Kane speelt in juli
op het Outside Festival in het Zwitserse Zürich. Rain Down On Me wordt 23
augustus in Engeland uitgebracht. Op de single staat zowel de originele
rockversie als de dance-remix van Tiësto. De remix is voor de release al een hit
in Engelse clubs. Kane treedt op in de Britse versie van Top Of The Pops op de
BBC. Kane is genomineerd voor een MTV Europe Music Award in de categorie beste
Nederlandse act. Bassist Dion Murdock verlaat de band. Hij wordt vervangen door
de Britse Yolanda Charles (Robbie Williams, Aztec Camera, Mick Jagger, Paul
Weller e.v.a.). Tijdens de MTV Europe Music Awards in Rome wint Kane voor de
derde keer een MTV Award voor beste act uit Nederland en België.
2005:
Naar aanleiding van de
zeebeving in Azië en gedeeltes van Afrika vinden in de eerste week van januari
in heel Nederland benefietacties plaats. Dinand Woesthoff staat samen met o.a.
DJ Tiësto, Di-rect, Bløf, Acda en De Munnik, Trijntje Oosterhuis, Berget Lewis
en Xander de Buisonjé belangeloos op het festival dat 6 januari plaatsvindt op
de Dam te Amsterdam. Woesthoff doet op de Dam een speciaal optreden samen met
Andy Tielman en René van Barneveld (ex-Urban Dance Squad). Het verblijf in Kane
van bassiste Yolanda Charles is van korte duur. In februari zit ze al niet meer
in de band. Ze is nog wel te horen op het album Fearless dat in mei uitkomt. Na
haar vertrek presenteert Kane zich voortaan naar de buitenwereld als een trio:
Dinand Woesthoff, Dennis van Leeuwen en Martijn Bosman. Op 19 maart krijgt Kane
in club Panama te Amsterdam een 3FM Award in de categorie Beste Band. Tijdens
hun concerten op Koninginnedag in Amsterdam en Pinkpop in Landgraaf wordt de
band begeleid door gastmuzikanten Nico Brandsen (toetsen) en Manuel Hugas (bas).
De single Something To Say is op 28 april eerst via mobiele telefoons te koop en
pas een week later in de platenzaak. De Haagse rockband sluit daarvoor een
overeenkomst met het telecombedrijf Vodafone. De single behaalt de eerste plaats
van de Top 40. Eind mei komt Fearless rechtstreeks binnen op nummer 1 van de
Mega Album Top 100. Tijdens het uitverkochte concert op het Almere Strand speelt
Kane op 13 augustus voor ruim 32.000 fans. Het optreden verschijnt aan het eind
van het jaar op dvd. De band geeft op 20 augustus een extra concert in het park
Buiten de Waterpoort te Gorinchem, de stad waar zanger Dinand zeventien jaar
heeft gewoond.
2006:
Tijdens de uitreiking van
de 3FM Awards in de Melkweg, tijdens de afsluiting van het Weekend van de
Nederlandse Popmuziek in maart, wint Kane in de categorie Beste Album voor de cd
Fearless. Op zaterdagmiddag 26 augustus geeft Kane een concert op het Malieveld
in Den Haag. Hiermee is Kane de eerste band in acht jaar die na het concert van
The Rolling Stones met een eigen show het Haagse Malieveld bespelen. Kane wordt
op 13 oktober tijdens de uitreiking van de TMF Awards opnieuw uitgeroepen tot
Beste Band. Voor de Nederlandse horrorfilm Sl8n8 (première: 29 september)
schrijft gitarist Dennis van Leeuwen samen met zanger Brace de titelsong Wees
Niet Bang. Onder de projectnaam d'BRACE brengt het duo een maand later de single
Superster uit waarop de zwoele vocalen van Brace worden ondersteund door Van
Leeuwens stevige gitaren.
2007:
Drummer Martijn Bosman verlaat in maart Kane. 'Het is tijd om nieuwe wegen in te slaan,' meldt hij op de website van de groep. Dennis van Leeuwen wint in mei een duiveltje.
BRON: Popinstituut
Naam: Marco Frank Ferdinand Woesthoff
Geboren te Gorinchem op 6 september 1972
Dinand schrijft het volgende op Kane.nl:
Oké dan...hier dan de start van
het passeporte van ondergetekende.
For the record even deze info, zodat dat in ieder geval duidelijk mag geven;
Hoelang zit ik in Kane..... Was het antwoord op die vraag tot voor kort steevast
'ah nog niet zo lang hoor' nu we de vier jaar voorbij zijn en we hier en daar
wat hebben mee mogen maken, voelt het als een periode die langer lijkt dan ze
is, doordat al die feitjes zich opstapelen en langzaam aan tijd doen vergeten.
Het werkelijke antwoord weet ik zelfs niet eens meer. Het moet ergens begonnen
zijn in een zomer ergens op het strand bij Mecca. Ergens in de zomer van 1998
ontmoette ik Dennis, die met zijn bandje 'Er was eens' bij ons kwam
spelen....ergens hebben we toen besloten om na die zomer, bij mij thuis wat te
gaan zitten prutsen in mijn kelder en ergens vonden we dat toen leuk genoeg om
een bandje te gaan vormen....geen ambitie.....geen moeilijk gedoe....gewoon
spelen voor de lol. Eerst met drummer Sammy en bassist Mike, uiteindelijk met
iedereen zoals jullie waarschijnlijk inmiddels wel weten.
Voor 1998 zat ik in een aantal bandjes, niet veel, maar wel een aantal. Ik ben
op mijn elfde voor het eerst op een podium gestapt. Een soort
talentenjacht-achtig ding....de aanlegsteiger in Gorinchem was de plek, You
can't hurry love gecovered door Phill Collins het nummer. In de jury zat Frank,
toen manager van Doe Maar, nu van Blof....we komen elkaar regelmatig tegen en
hebben het er nog wel eens over. Dat was de aftrap voor alle misere ha,ha.
Daarna in een schoolbandje gezeten. The Reckles Scum Gang heette dat clubje,
klaar voor world domination en.... In Gorinchem lukt dat aardig. In het begin
covers van Elvis tot wat je kunt bedenken, later eigen liedjes. Heb ik tot mijn
negentiende in gezeten; toen was het op. Op naar volgende bandje...play that
funky music! Saxofoon, te gekke drummer, een hoop lol en zeker een hoop gezeik.
Ging niet heel lang goed, maar wel een paar te gekke liedjes aan over gehouden,
misschien hoor je ze nog wel eens. Daarna, ik zal hier ongeveer 24 zijn geweest,
gestart met een club gasten die echt te gekke muziek maakte, die de oefenruimte
nooit uit is gekomen....te perfectionistisch, te weinig vibe...zeg ik dan
terugkijkend. Wel te gekke muzikanten. Freek Wennekes, Alex Geurink....misschien
niet heel bekend, maar voor de oplettende lezer....die namen staan ook onder
Taurus op As long as You want This. En toen? Toen was ik het even zat met
bandjes, te veel gezeik ; teveel verschillende ambities en talenten....liever
even geen band, dan telkens weer hetzelfde gezeur....het was zomer 1998. Ik
runde een strandtent, zat op de TU in Delft en had het prima naar mijn
zin,ha,ha.
Van toen naar nu is best een behoorlijke sprong, maar over alles er tussen is al
behoorlijk wat gezegd en geschreven. Het lijkt me leuk om wat te schrijven over
wat nog niet langs is gekomen. De tweede plaat ligt nu net in de winkels; mooie
tijd om even terug te kijken naar het laatste jaar. Dat stond helemaal in het
teken van So glad you made it. In januari nog geen idee hebben van wat en
hoe....in maart voorzichtig aan beginnen met de pre-productie....dan naar juni
en juli, de maanden van de studiotijd in Brussel......mixen in augustus bij
Ronald in Mol.....september masteren in de Abbey Road en nog een keer bij Bob
Ludwig.....oktober......lay-out bespreken bij de Fabriek in Delft.....om de 30e
van zelfde maand in de winkel te liggen. Ben alweer moe als ik er aan terug
denk, maar ben ook erg blij met de tweede kaner. 100% toewijding van iedereen
betrokken bij dit album. Ik kan en wil het niet anders zeggen....over 25 jaar
hoop ik dat dat een van mijn gedachtes zal zijn. Glad we made it.
En nu dan op naar wat komen gaat.....wat dat ook wezen mag. Ik zou best gelijk
door willen naar plaatje nummer drie. Gewoon omdat ik benieuwd ben naar waar die
plaat naar toe zal gaan. Heb ik nu echt geen idee van. Zoiets kan je ook niet
afdwingen. Het moet weer uit het moment gaan komen, ben ik bang ha,ha. Ik sluit
echter niet uit dat we daar op korte termijn al aan zullen beginnen, maar eerst
de tour voor deze plaat gaan spelen. Momenteel aan het repeteren en het voelt
met deze club erg fijn aan. Hopelijk gaan we nog heel wat dingen meemaken en
gaan we heel veel lachen.....gewoon lol hebben in het spelen in een bandje; da's
waar het om ging en da's waar het om gaat....niet meer, niet minder.
Naam: Dennis Martijn van Leeuwen
Geboren in Den Haag op 24 januari 1971
Dennis schrijft het volgende op Kane.nl:
Hey! Ik ben blij
dat we eindelijk een nieuwe site hebben waar we iets leuks mee kunnen en waar
jullie ook wat aan hebben. Op deze pagina schrijft iedereen wat over zichzelf
dus ik kan niet achterblijven...gaat ie:
Het verhaal dat ik dinand ontmoet heb in zijn strandtent is inmiddels wel
bekend. Ik speelde op dat moment in een reggae band uit Rotterdam. Ik speelde
toen in twee bands eigenlijk want ik speelde ook met Tony in een rockbandje dat
C more heette. Maar toen ik Dinand ontmoette ben ik daar mee gestopt omdat wij
wel heel erg op een lijn zaten. De eerste optredens, het platencontract, het
liedjes schrijven en de eerste single die uitkwam waren allemaal super mooie
momenten en er zijn vanaf dat moment bijna alleen maar mooie momenten geweest.
Het mooie is dat we altijd al in bandjes gespeeld hadden en al die tijd droomden
van een bandje waar je je eigen ding kan doen en dat ook nog succesvol is. Nou
dat is wel gebeurd denk ik. Als ik bijvoorbeeld optreden 'toen' vergelijk met
'nu' dan is er een wereld van verschil. Toen deed ik de boekingen ( 1 a 2 keer
per maand haha) en moesten we voor een optreden een busje (als ze goed
betaalden) of een boedelbak huren. Dan reed ik naar het geluidsverhuurbedrijf
waar ik wat speakers, kabels en microfoons ophaalde, die wel zelf in moesten
laden. Dan reden naar het optreden, bouwde zelf alles op, deden een soundcheck,
wachttten tot we opgingen en speelde vaak 2-2,5 uur lang. Dan afbreken, inladen,
terugrijden, speakers weer uitladen, boedelbak terugbrengen, naar huis rijden en
je eigen spullen thuis weer uitladen. Tja, en om nou te zeggen dat ik dat
allemaal vervelend vond...nee, maar dat was wel effe doorwerken. Nu doet AT
productions onze boekingen, hester verzorgt ons als tourmanager en er zijn
geloof ik wel 20 man aan het werk tijdens de SGYMI tour 2001. Ik denk nog wel
vaak terug aan die tijd en de band romantiek, met een clubbie op pad om de
wereld te veroveren, is het mooiste wat er is...
Met tony had ik ook grootse plannen. Na heel wat demo's opgestuurd te hebben en
steeds maan weer nee te hebben gehoord, besloten we ons eigen label op te
richten: Moreland records. Dat label heeft percies 1 single uitgebracht waar we
er 500 van verkocht hebben en er ergens in een kelder nog 4500 liggen (het was
zo lekker goedkoop per cd om er 5000 in een keer te laten maken...) Er kwam wel
even wat meer bij kijken om een plaatje aan de man te krijgen, bleek toen al.
Aan dat ploeteren kwam een einde met Kane. Maar eigenlijk moet ik nog twee
mensen bedanken: Jeroen en ome Bert.
Ik zat met Jeroen in de klas, ik denk de tweede van de middelbare school en
Jeroen was gitarist en Hendrix fan. Van hem kreeg ik een bandje met wat nummers
van Jimi erop en thuis ging ik dat eens luisteren. Ik was al wel een
muziekliefhebber (elke top40 uitzending met van die TDK D60 tapes alles opnemen
enzo) maar Hendrix kende ik niet. Ik vond het in de eerste instantie ook
helemaal nix. Maar tijdens mijn krantenwijk had ik een walkman op met die tape
erin en begon ik het beter en beter te vinden. Jeroen kon ook een paar nummers
spelen en ik wilde dat ook. Van me ome Bert kreeg ik een oude Peavey Classic
versterker en een nep Gibson SG. Dat was wel lekker natuurlijk, behalve voor
mijn ouders en eigenlijk de hele straat waar ik in woonde. Het was niet echt
prettig om mij die eerste jaren te horen jengelen kan ik je zeggen. Er heeft
zelfs wel eens een buurvrouw bij me in de kamer gestaan die me half huilend
smeekte of ik alsjeblieft wilde ophouden of in ieder geval het raam dicht te
doen Hoera! Rock and Roll!! Met Jeroen heb ik ook mijn eerste optreden gedaan op
een schoolfeest. We speelde Walk this way (tenminste... Jeroen speelde
voornamelijk) van Run DMC. Het moment dat ik het podium opging kwam ik er ook
achter dat een gitaarband geen onnodige luxe is: tot die tijd had ik altijd
zittend gespeeld. Toen maar wat ik elkaar geknutseld zodat ik toch kon staan. Ik
kreeg de smaak te pakken....
De gibson werd een washburn gitaar waar ik een jaar op gespaard had en het
spelen ging al ietsje beter. Na mijn middelbare school ging ik studeren en kwam
in een cover bandje terecht dat Cold Sweat heette. Veel opgetreden op
studentenfeesten en dat was erg cool en leerzaam.
Maar goed, zonder nu teveel verhalen uit de oude doos te halen: we hebben een
nieuwe plaat gemaakt en die is inmiddels al goud en hard op weg naar platinum. 9
maanden lang hebben we daar aan gewerkt en het is in mijn ogen een juweelje
geworden. Het was erg kicken om me Michel Schoots te werken. Die man heeft op
z'n minst gezegd wel het een en ander meegemaakt met de Dif en de Urban Dance
Squad. Die ervaring is voor ons goud waard en Michel houdt er gelukkig ook van
om veel te vertellen. Ik was zelf altijd een groot fan van de Squad en heb hem
veel zien spelen. Ik vond het een eer om met hem te werken en werken kan ie!
Echt dagen achtereen... en eigelnlijk iedereen die aan de plaat heeft gewerkt
heeft dagen en nachten doorgewerkt. Samen met Pauljan die er in de pre productie
bijkwam heb ik ook veel tijd aan de gitaren besteed. Paul heeft een gitaarwinkel
in Den Haag, de Guitarman, en via die winkel hebben we veel goede (vaak oude)
gitaren kunnen regelen. Die hoor je ook terug op de plaat. Op dit moment speel
ik met de volgende spullen:
twee Mesa Boogie rectifiers over een mesa 4 x 12'cabinet
Vox AC30 met 2x 12'jensen speakers
dunlop hendrix wha/ ibanez tubescreamer/ z vex hard on/ dunlop fuzz face/ roger
mayer octavia/ line 6 delay modeller/ roland midi switch/ 19' tc eletronic G
force/ 19' SansAmp/ AKG zender systeem.
De gitaren voor de tour zijn een gibson les paul jimi page custom/ een gibson
les paul ྃ goldtop/ een fender vintage reissue stratocater, en een fender
strat roadstar.
Als ons gevraagd wordt wie of wat onze muzikale helden zijn wordt er steevast
gezegd: elvis, hendrix en u2. Als je in mijn platen collectie kijk zijn die drie
ook rijk vertegenwoordigd. Van BMG kregen we laatst de hele Elvis Collectie (50
cd's!!) en U2 heb ik compleet. Van Hendrix heb ik denk ik zo'n 15 cd's en 10
vinyl platen en een batterij aan tapes. Maar mijn hele platen collectie, daar is
eigenlijk geen touw aan vast te knopen. Van Miles Davis tot Deftones, van Al
Green tot Verdi en van Tupac tot Living Color, ik ben een muziekliefhebber en
als het goed is is het goed en moet je die cd hebben. Je muziekverzameling is
ook nooit af. Als ik een cd winkel inloop zie ik zoveel nieuwe dingen (depeche
mode!!!) die ik wil hebben en veel ouwe dingen (de la soul three feet high and
rising!!) die ik MOET kopen. Ik kom er dan ook bewust niet al te vaak.
Zo, krijg nu lamme vingers, dus ik ga er een eind aan brijen...We zitten nu
midden in de tour en there ain't nothing but the real thing baby! Live spelen is
te gek en de zalen zitten bomvol met echt enthousiaste mensen en een band die
echt wil. Wat mij betreft duurt die tour tot eind 2002 maar het zal effe anders
gaan. Ik hoop dat de kane fans zo cool en enthousiast blijven als ze nu zijn en
dat wij ons hoofd cool en enthousiast houden met alles wat we gaan doen,
whatever that may be!
De groeten!
Dennis
BRON: Kane.nl