Elk Kane-album heeft zijn eigen extreme verhaal. Het waanzinnige jongehondengehalte van de eerste, de door hoge verwachtingen gefrustreerde tweede. Daarna kwam Fearless (2005), de plaat van, over en voor frontman Dinands overleden vrouw Guusje Nederhorst. Een diep, donker dalen dat Kane voor de keuze stelde te stoppen of door te gaan. Natuurlijk werd het dat laatste, maar dan moest wel het roer om. Het verbreden van de horizon gebeurde voornamelijk in New York. „We hadden het wel gehad met hoe het ging”, aldus Woesthoff.
        „Het was tijd en het was nodig”, vertelt Woesthoff, zij aan zij met gitarist Dennis van Leeuwen in een Amsterdams hotel, over hun trip naar New York. Daar togen beiden, als harde kern van de band, vorig jaar heen om te gaan samenwerken met de Amerikaanse producer Scott Jacoby.
       Dinand nuanceert wel meteen: „We wilden niet zozeer naar New York, daar zaten toevallig de mensen met wie we wilden werken. Achteraf is die stad wel belangrijk geweest voor de plaat, maar het belangrijkste na Fearless was ons te omringen met inspirerende momenten, mensen en plekken zodat er andere wegen zouden worden ingeslagen. We hadden het wel een beetje gehad met hoe het ging.”
       Hij gaat verder: „Fearless kwam voort uit een heel zware periode voor ons. Het persoonlijke leven was zoveel heftiger dan het onschuldige muziek maken, maar omdat dat leven via de muziek naar buiten kwam, was het een heel donkere plaat. Dennis en ik kwamen daaruit en zeiden tegen elkaar: dit is het wel voor nu.”
        
Nieuwe grenzen
        „Gek moment, qua kaartverkoop ging Kane door het dak, maar je bent ook mens. Als heel veel tegenzit, ga je je afvragen wat je eigenlijk nog wilt. We wilden allebei verder, maar alleen als er nieuwe grenzen zouden worden opgezocht.” Van Leeuwen: „Toen hebben we maar besloten alles wat Kane was achter te laten, te vergeten hoe Kane klonk en Kane te maken wat we er vanaf dat moment van wilden maken.”
       Helemaal opnieuw beginnen is niet gemakkelijk voor een band met een reputatie als Kane. Zo ziet Woesthoff het dan ook niet: „Ik vind het meer resetten. Dan blijven twee jongens over die de beste liedjes willen schrijven die ze ooit hebben geschreven. Niet gehinderd door hokjesgeest of financieel beperkende voorwaarden. Het was veel gemakkelijker geweest die optredens daar nog effe te doen, je kop daar nog even te laten zien. Maar dan blijf je wie je was. Eerst helemaal los, dan zien we straks wel of we weer terugkomen, was ons idee.”
       Dat loskomen namen de heren vrij letterlijk. Er werd met de platenmaatschappij gebroken om te kunnen gaan en staan waar ze wilden en er werd veel gereisd om diverse producers te testen. Uiteindelijk klikte het dus met Scott Jacoby. Dinand: „Toen ik hem ging googlen, kwamen daar namen als John Legend en allerlei andere r&b-artiesten naar voren. Vroeger zou ik denken: what the f*ck, nu werd ik steeds enthousiaster. Weg met die hokjesgeest, denken dat het dan wel zo en zo zou gaan. Zelf beslissen: ik kan goeie liedjes schrijven en het is geen bedreiging voor mij als ik dat ook met iemand anders doe. Ergens met open armen binnenstappen is een heel essentiële voorwaarde. Al die ’ja maars’ moesten eruit, gewoon doen!”


 

---

• Dinand Woesthoff en gitarist Dennis van Leeuwen: „We hebben weer zin in alles wat gaat komen.”

FOTO: BJORN TAGEMOSE/ UNIVERSAL MUSIC

       „Everything you want staat daar precies voor: we gaan het gewoon doen. Het is klaarblijkelijk tijd geworden dat ik in de spiegel kijk en weet dat ik sta waar ik sta door wie ik ben. Jezelf openstellen, zo simpel is het. Zo staan Dennis en ik op een regenachtige New Yorkse avond ineens in het huis van Joey Ramone en alle mensen daaromheen en die ontvangen ons reuze vriendelijk en vinden onze muziek cool. Door los te laten, kom je in de meest waanzinnige situaties terecht. Hier vind je je inspiratie, gewoon uit dingen die je niet had kunnen voorspellen. Dat is waar het om gaat. New York is als een heel gevaarlijke vrouw; je moet klaar zijn voor die constant pompende energie.”
        
Temperen
        Kompaan Dennis: „We hebben vijftig nummers geschreven voor deze plaat. Voor de luisteraar is die zoals die is, maar voor ons zit er onlosmakelijk een selectieproces aan vast en zeker bij een aantal afvallers zijn we nog verder gegaan, nog meer de hoeken in. Maar je moet jezelf soms temperen, een plaat maken betekent afkaderen.”
       Dinand: „Op een gegeven moment zei ik tegen Dennis dat ik zó nog een plaat zou kunnen maken. Ik weet ook zeker dat de volgende niet drie jaar op zich laat wachten. Dat moment dat het idee binnenkomt, is het meest boeiende. Alles daarna is slechts een herhaling van dat moment waar je als gezond muzikant altijd naar op zoek bent.”
       „Een andere indicatie van de goede periode waar wij nu inzitten: als wij nu het podium opstappen, heb ik niet zozeer de behoefte te laten zien hoe goed het wel niet is, maar ik wil mezelf bewijzen dat ik het ambacht beheers. Een heel ander motief dus. Wat dat zegt? Dat de afgelopen twee jaar de leukste van Kane waren en we weer zin hebben in alles wat gaat komen. Zenuwachtig voor de release? Nee joh…”
       

       

 

---