10 Jaar KANE!!!!

Bron: KaneOfficial.Hyves

KANE - Tijdreis 1999 deel I8 mei, 14:51

Ontmoetingen die je leven veranderen hangen, als je terugkijkt, als zijden draadjes aan elkaar. Als jij niet dit, en de ander niet dat had gedaan, was er een hoop niet gebeurd.

Gelukkig kan ik vaststellen dat mijn ontmoeting met Dinand heeft plaatsgevonden en hoewel die eerste keer niet gelijk overliep van liefde op het eerste gezicht, was het wel bepalend voor mijn en zijn leven. Ik begin al gelijk nostalgisch te worden, maar we stonden eigenlijk op een kruispunt. Voor hetzelfde geld was Voor hetzelfde geld was Dinand architect of strandtenthouder geworden en nog steeds aan het repeteren in een Utrechtse kelder met zijn band.

Ik had nog 7 jaar in een reggae of ander bandje hier en daar kunnen spelen en werken bij de Free Record Shop. Maar na die ontmoeting speelde dat reggaebandje op de strandtent van de architect en die avond werd een pact gesloten. Een gesprek van vier uur in een caravan op het Scheveningse strand. Jullie kennen het verhaal maar we doen een terugblik, en dit hoort er dus bij! Snel door naar de volgende ronde!

Als aan het eind van de zomer de strandtenten op het Noorderstrand worden afgebroken moeten de eigenaren nog even beuken (alles in de opslag), natellen, uithijgen en bijkomen. Het is soms zo idyllisch als een Grolsch reclame, maar ook kei en keihard werken. In die periode kom ik bij Dinand thuis in zijn kelder, waar een klein 'studiootje' is... laten we het een hok noemen.

De eerste belofte van het gesprek op het strand wordt nageleefd. Hij heeft ideeën, ik heb ideeën en binnen no time wordt er muziek gemaakt. Niet van we gaan dit doen of dat doen. Meer van: wat heb jij en wat kan ik ermee en andersom. Helemaal top. Zo top dat ik maar een optreden regel in cafe de Vagebond in Rotterdam (Wie vindt er een foto van KANE in de vagebond?).

In het voorprogramma van een Molukse coverband, met een bassist die we een paar dagen ervoor leerde kennen in een bar ('Ben jij bassist?', 'Ja'. 'Wil je in een band spelen?', 'Ja'. Ok. Deal) en een drummer die familie is van de Hoofdact. Classic.

Ga gerust eens een biertje drinken in dit cafe aan de Binneweg in Rotterdam, Doe de eigenaar, Manfred, de groeten van me en besef je dat er werkelijk nog NIETS aan de hand is met KANE. Als je niet al gierend van het lachen op de grond ligt als je naar dat miniscule podium kijkt.

Maar schijn bedreigt. Want dat Cafe met zeker wel 63 man binnen, ging wel los. Die band speelt als of het leven er vanaf hangt. En die zanger. Die stond te zingen alsof ie in de Kuip stond. Maar daarover later meer.

Een poosje later weer een show. Nu in Nighttown ZIE FILMPJE!, rond 3 in de nacht voor 12 man (de band die na ons speelt en wat vriendinnen).

Wederom geen hoogtepunt maar wel een memorabel optreden voor ons. Via een vriendin van me die bij Free Record Shop werkt, wordt een telefoontje gepleegd naar haar vriend, die bij platenmaatschappij BMG werkt. De boodschap: 'dit bandje moet je even zien, dat zou best wel eens wat voor jullie kunnen zijn....'.

Wij repeteren inmiddels in de Spaanse Polder in Rotterdam bij Wim. Wim is geweldig. Wim haalt ons op van Station Schiedam West en rijdt ons in een aftandse Volvo naar de oefenruimte. De Eend Station van Dinand is leuk, maar start alleen met een flinke beuk op de startmotor en heeft een gebroken middenas, waardoor hij er alleen in zijn eentje in kan rijden. Tsja, trein dus.

Dinand woont al een poosje in Den Haag en heeft een keer in Muziekcafe de Paap 'Little Wing' heeft gezongen. De eigenaar van de zaak, Jack of Ferry, ik geloof Jack, zegt tegen hem: 'Als jij ooit een keer een bandje hebt, mag je hier komen spelen'.


Dinand besluit deze credit in te zetten. We spelen in de Paap, inmiddels onder de naam Citizen Kane, voor het vaste Haagse publiek, aangevuld met de jongen van BMG, die het advies van zijn vriendin heeft opgevolgd.

Ik heb geen idee hoe erg wij waren die avond, maar het ging los en hij loopt na afloop naar buiten en belt de inmiddels notoire HenkJan Smits op. Wij zijn ons van geen kwaad bewust, repeteren gestaag door en schrijven meer songs. Ik geloof dat we de eerste versies van 'Damn Those Eyes' en Hands hadden.

Tot op een gegeven een grote platenmaatschappij belt of wij nog een show hebben staan en of ze daar mogen komen kijken. Tuurlijk zeggen wij. Alleen er staan geen shows ha, ha. Maar we hebben wel een oefenruimte waar ze langs kunnen komen voor een private showcase. Ook goed is het antwoord. Wij worden nu wel heel enthousiast. BMG. Een major. We hebben nog niet eens een demo opgenomen. Dat gaat lekker.

Totdat een paar dagen voor de ontmoeting met BMG een telefoontje binnenkomt met het bericht: 'we willen toch eigenlijk echt wel een live show zien'. 'Geen probleem', antwoorden wij als ware Haagse Branieschoppers. Na opgehangen te hebben realiseren wij ons het enorme probleem wat we hebben. Wie wil ons hebben/ boeken op zo'n korte termijn? Zonder demo of iets? Wat qua publiek? Wie gaan er komen? Hoe hebben we ons zo in de nesten kunnen werken.

Plannen worden snel gemaakt. Dinand kent de eigenaar van de Asta in Den Haag, waar hij een poosje werkte. Daar is een zaal. Die is leeg. Ik huur een PA systeem voor 150 gulden, incl geluidsman. Dinand heeft nog een paar lampen van Mecca liggen. Het laatste probleem, het publiek, wordt ook getackeld: iedereen belt iedereen op die die kent met de vraag: 'heb je donderdag wat te doen, want wij moeten spelen voor een paar gasten van de platenmaatschappij en we hebben publiek nodig'.

'Wat voor muziek maken jullie dan?'. 'Kom maar gewoon, het enige wat je hoeft te doen is heel hard juichen naar ieder nummer en thats it'. Uit Rotterdam, uit Den Haag, uit alle hoeken en gaten komen vrienden, vrienden van vrienden, buren, tantes en een paar toevallige voorbijgangers die avond langs en ik overdrijf niet als het er om en nabij de 350 waren. Dinand houdt voor de show een korte toespraak. 'Jongens, bedankt voor het komen. (Wie vind er foto's?)

'Zo dadelijk gaan wij spelen en zullen er mensen van de platenmaatschappij zijn. Het is nogal belangrijk dat zij dit optreden erg leuk gaan vinden dus houd je vooral niet in vanavond. Dat was geen probleem. Hoewel echt 5% van de aanwezigen iets wist van het bestaan van deze band, laat staan iets van de muziek kende, werd deze show een groot succes. Deels omdat het ook echt tof was maar zeker ook omdat de aanwezigen de humor van deze scam inzagen. En het mooiste is: het werkte!

(wordt snel vervolgd.... dus blijf checken, we beginnen nu met Where Do I Go Now, later meer over single 2..!!)

Dennis

KANE - Tijdreis 1999 deel II9 mei, 10:41

.........Nu zaten we aan tafel bij BMG. Geen manager, geen advocaat, een paar folders van het Nederlands Pop Instituut in de achterzak (waar toch echt duidelijk in stond dat je een advocaat moest inschakelen). Dat is natuurlijk heel leuk, maar als je je hele leven al rood staat, is zo'n advocatenrekening best een klein puntje.

Na een paar afspraken en over en weer gebel kregen we een 'demodeal'. Dat houd zoveel in als; wij geloven in dit ding maar we willen wel zeker zijn dat dit ding ook echt een ding is en daarvoor moest er wat worden opgenomen. In de Utrechtse Starsound Studio van Toni Peroni namen we 2 nummers op, waaronder Damn Those Eyes. Ik ben er zeker van dat dat de sleutel was om ze echt te overtuigen.

Ter info. Wij werden niet gehinderd door enige kennis van zaken, maar waren zo gedreven als pitbulls en gezegend met een goed gezond verstand. Naar aanleiding van de demo werd ons namens BMG door Henkjan Smits een platendeal aangeboden. Die hebben we ook even zelf uit onderhandelt, want ja, ik had toch zeker wel 3 jaar rechten gedaan en Dinand had een eigen strandtent en deed zaken met grote bierbrouwerijen. Kan niet misgaan toch? Wake up and smell the coffee! Dit is speltip nummer 1. Het kan beter en een stuk slimmer ha, ha!

In een keer werden wij door deze platendeal gedwongen (overigens helemaal niet tegen onze zin) om alles wat we deden heel erg serieus te nemen. Achter de schermen begonnen we te repeteren en hier en daar wat optredens te doen. En er werden opname sessies gepland met Haro Slok als producer in de Muhren Studios in Volendam. Aram Kersbergen had zich inmiddels bij ons gevoegd als bassist. Samen met Hans Eijkenaar op drums namen we de eerste songs op voor het debutalbum van KANE. .

De eerste opnamens waren As Long As You Want This, Damn Those Eyes, Where Do I Go Now (geschreven een paar dagen voor we de studio ingingen) Can You Handle Me en Hands. BMG wilde eerst twee singles uitbrengen, kijken wat er zou gebeuren en dan pas voor een heel album gaan. Safe but Solid. Vanuit BMG werd benadrukt dat het 1. Heel moeilijk zou worden (rock is moeilijk en op sterven na dood...) en 2. Dat we echt op zoek moesten naar een manager.

Dat eerste, daar waren we het niet echt mee eens, want wij vonden dat de eerste single echt wel een hit was en de tweede en derde ook (!, we hadden wel gelijk maar er was nog geen plaat van ons uitgebracht...) maar dat tweede ding kon wel eens handig zijn.

Ondertussen was een paar maanden voor ons een nieuwe Haagse zangeres opgestaan die de hitlijsten bestormde. Ene Anouk. En haar manager Edwin Jansen, zo ging het woord rond in Den haag 'was op zoek naar ons'. Ingefluisterd door Ricardo, de zanger van Billy The Kid, die ons had zien spelen in de Paap, probeerde hij met ons in contact komen. Uiteindelijk lukte dat.

Heeft hij op een avond 4-5 uur tegen ons aan lopen tetteren. Toen ie weg was en wij er eigenlijk geen woord tussen hadden kunnen krijgen zei ik tegen Dinand: 'wat vond jij?'. en Dinand tegen mij: 'Tsja, wat vond jij?'. Ik zei:' ik heb em in 5 uur tetteren niet op een onzinnig ding kunnen betrappen'. 'Nee', ik ook niet'. 'Ik vind het eigenlijk wel een toffe gozer'. 'Ja, ik ook', zei Dinand, 'het is een Haagse straatvechter, die hebben we nodig'. Inmiddels zitten wij 10 jaar bij AT Productions in Den Haag.

We naderde de release van onze eerste single. Maar wat zou dat worden? Wij dachten een nummer dat het later niet zou halen. BMG was er nog niet uit. Dinand had op het laatste moment nog een nieuwe track geschreven. Hij vond dat het Where do I go Now? moest gaan heten. Ha, ha, met een luisterbeurt werd het duidelijk dat 'Where Do I Go Now' de eerste single moest gaan worden.

We deden op voorspraak van BMG een voorprogramma voor Volumia!. 'Neeeee....Neee, Neee!' Dat was geen geweldig succes. De lege biertent zat nog niet te wachten op een rockbandje waar ze nog nooit van hadden gehoord.

We namen voor 12000 gulden een budgetclip op met vriend en fotograaf Ron Tetterro in de Schiehallen in Delft, waar we nu een studio hebben. Low Budget beter gezegd, veels te warm, 500 takes, maar helemaal te gek. Met Aram, met Cyriel Directie. Later voegde Tony waarmee ik, voordat ik Dinand leerde kennen, jarenlang mee in een bandje had gespeeld, zich bij KANE.

Op 4 juni 1999 had BMG, vlak voor de release van de eerste single een soort Mini Pinkpop georganiseerd. Op de Parkeerplaats. Met bier en kroketten. En een soort half open geel witte markt tent. En daarin een band: KANE. Om ons te presenteren aan een aantal genodigden vanuit de business.

Om 4 uur zouden we beginnen. Om 5 voor vier komt de baas van BMG binnen en zegt; 'Jongens... nog even niet om 4 beginnen. Er is nog niemand. We beginnen om half 5.' Oooppssss.... slik. Als dat maar goed gaat. Maar om half 5 ging het goed. Onze eerste keer MiniPinkpop ha, ha.... en Rob Stenders was daarbij. Isabel draaide ons als eerste in de avond op 3FM. Maar Rob Stenders draaide en duwde ons als eerste de dag in. Hij draaide een song van ons 2 keer achter elkaar op 3 FM. Dinand stond met pech langs de weg, maar de radio deed het prima. We gingen helemaal uit ons dak!

Het waren de dagen dat een DJ nog een verschil kon maken. Je hebt ze altijd nodig. Champions. Mensen die in jou geloven, terwijl de rest het nog niet uitmaakt. Isabelle was dat. Rob Stenders was dat. Zij gaven de eerste zet.
Die eerste keer op de echte radio. Het beste wat je als band kan meemaken. Supertrots. 'Hier is KANE op Radio 3 met hun eerste single 'Where do I go now'. Ik zou willen dat we die eerste keer hadden opgenomen. 6 Juni 1999 was de releasedatum van 'Where do I go now?' Een ding was duidelijk. We waren on the move!!

Op het moment dat de single uitkwam werkte ik bij Free Record Shop op het hoofdkantoor. Ik kon precies zien in de computers van de afdeling inkoop hoeveel singles er overal lagen. Zodra er een singel werd verkocht belde ik het desbetreffende filiaal op. 'Is die klant er nog die de single van KANE heeft gekocht? Geef em effe. ' Da's een raar gesprek kan ik je zeggen ('Ja ik ben de gitarist van de band waar je net een single van hebt gekocht'), maar ik bedankte die persoon dan dat ie de moeite had genomen om de single te kopen. 'Oh ik dacht dat het een Amerikaanse band was', kreeg ik dan te horen, wat leuk dat jullie uit NL komen!'.

Geweldig is het om alles voor het eerst te doen: eerste keer spelen bij 3FM, bij Isabelle, toen DJ in de avond. Eerste echte festival: Flowerpop Naaldwijk, na hard knokken van Edwin mochten we openen om 15.00. Leeg veld maar wel gevoetbald met Rick de Leeuw van de Kecks die middag.

Tweede echte festival was , op het strand voor Mecca met Anouk en Billy. Een hele toffe ervaring met de Haagse bandjes van dat moment. (Filmpjes staan nu te uploaden op youtube..)

Door de airplay van de single begonnen we ook meer te spelen. Kleine cafe's door heel Nederland en later dat jaar oneindig veel discotheken met een poppodium. Zelf rijden, zelf bouwen, spelen, afbreken en naar huis rijden. Eten bij de pomp. Gehaktstaaf. Those were the days. En de single werd opgepikt door TMF. SUPERRRRRRRCLIP!!! En dat merk je. Fans begonnen ons in de gaten krijgen....

Wordt vervolgd met deel III van 1999.. op naar single 2!

Dennis
 

KANE - Tijdreis 1999 deel III - Single 2: Damn Those Eyes!12 mei, 14:31

Door het succes van de eerste single Where Do I Go Now konden we de rest van de plaat opnemen in een tweede studio sessie in Wisseloord. Nico Brandsen speelde al tijdens de eerste sessie mee en ook bij deze tweede, als ik me niet vergis was dat in augustus 1999.

Daarna werden de voorbereidingen getroffen voor single 2: Damn Those Eyes. Daarbij pakte we flink uit: strijkers, meerdere gitaar overdubs die de song een waar epos maakte. If i see you one more time, maybe i feel better. Dinand song het al helemaal aan het begin toen we elkaar ontmoette. Het stond op de eerste demo. En nu kwam ie voor het eggie uit.

Met een video van Paul Ruven opgenomen in Haarlem, ijskoud was het. Bijna met onderkoelings verschijnselen afgevoerd. Maar ook legendarisch.

TMF maakte een making of van deze video met Bridget Maasland. We voelde ons echt op weg naar iets heel moois. Met mijn stomme hoofd sloot ik een weddenschap met collega's. Als KANE megahit zou worden met Damn Those Eyes dan zou ik met kleren aan in de vijver voor de Free in Capelle aan den IJssel springen. En hij werd Megahit... Damn. Weer nat.

Op naar 2000.... en lees ondertussen hieronder eerst nog mijn originele blog op kane.nl over de release van DAMN THOSE EYES!!!

En vul de nieuwe Damn Those Eyes poll in.. want ook wij zijn heel nieuwsgierig..

Dennis 2009



Hallo iedereen en welkom op onze Kane-site,

Kane'ers opgelet!! We hebben jullie geduld aardig op de proef gesteld maar 3 december gaat het dan echt gebeuren. Op die datum is de officiële release van de nieuwe KANE single DAMN THOSE EYES gepland en is de single verkrijgbaar in de winkel.

De trouwe ISABELLE luisteraar heeft 'm al voorbij horen komen, maar binnenkort zal ie hopelijk nog vaker te horen zijn op radio en te zien en horen bij TMF. Op de single staat trouwens een leuke verrassing... Ik zal er niet teveel over zeggen maar het is erg grappig...

We horen heel wat fans al vragen wanneer nu eindelijk ons album verschijnt. Tja, zo'n album opnemen kost wel even wat tijd kan ik je zeggen, zeker als je wilt dat je debuutalbum van het eerste tot het laatste nummer moet knallen!

Maar de releasedatum is nu officieel bekend; op 29 januari 2000 zal ie in de winkel liggen. Dat is nog eens een goeie start van het nieuwe millennium.

Op dit moment zijn we nog druk bezig om het album af te maken in de Wisseloord studio's in Hilversum. Op het album zullen 'As long as u want this (title track)', 'All Gone', 'Not Here', 'Where do I go now' (natuurlijk!!), 'Hands', 'Damn those Eyes', 'Rescue me', 'Waiting Waiting', 'Headdown', 'Just Go' en nog twee niet eerder live gespeelde nummers staan.

We hebben vorige week foto's gemaakt bij fotograaf Ron Tettero in Delft, daarvoor zijn we ondermeer 's avonds op pad geweest om hele coole foto's te maken in de Botlek, bij Rotterdam.

Afgelopen woensdag hebben we de damn those Eyes videoclip opgenomen in Haarlem. Een dag lang afzien in wind, storm en regen. Ik heb het echt in jaren niet zo koud gehad! Maar het resultaat zal over niet al te lange tijd op TMF te zien zijn. Het wordt aardig spectaculair. Bridget van TMF was tijdens de opnamen aanwezig en ze hebben een reportage gemaakt van de opnamedag, die binnenkort te zien is.

Je kunt eigenlijk wel zeggen dat we sinds Where do I go now niet meer stil hebben gezeten. Naast de interviews voor diverse bladen, hebben we vrijwel ieder weekend twee keer gespeeld. Dat was echt van Barger-Oosterveld (Drente) tot en met Geleen (Zuid-Limburg), en niet te vergeten op het verjaardagsfeessie van Isabelle in de Melkweg.

Ieder optreden zijn er weer en hoop Kane fans aanwezig die helemaal uit hun dak gaan. Ook in de studio, waar wij een webcam hadden staan en de beelden via deze site te zien waren, hebben veel fans de webcam en chat bezocht. Op de drukste dag waren er zelfs zo'n 800 bezoekers! Het is echt te gek om zoveel steun te krijgen van de fans als je het album aan het maken bent! Iedereen bedankt! Superrrr!

Voor de komende tijd, die erg spannend gaat worden voor ons, staan er weer een hoop leuke dingen te gebeuren. Zo zullen we een 2metersessie gaan doen en spelen we tot eind december weer door heel het land.

We gaan foto's maken voor de radio3 kalender en dan spelen we begin januari op Noorderslag.

AS LONG AS U WANT THIS komt eraan!! Als je nou gewoon zorgt dat je zo'n bizar millennium feestje bouwt dat je op 28 januari pas je roes uitgeslapen hebt duurt het eigenlijk maar anderhalve maand voordat je het KANE album thuis hebt, en dan valt het best mee, dat lange wachten................ toch? later!!

Dennis 1999

KANE - Tijdreis 2000 - ALLES OF NIETS18 mei, 14:58
En dan is het dus begin 2000. We hebben er echt lang naar toe gewerkt. Lang met spanning op zitten wachten, maar nu is het bijna zo ver; de release van onze eerste cd AS LONG AS YOU WANT THIS!

Twee singles gingen voor af; WHERE DO I GO NOW? als eerste single, die zorgde voor de buzz en de mogelijkheid om te kunnen gaan spelen. Volgens mij ging die single tot 42 in de charts.. Die eerste single stond 11 weken in de charts. Best goed voor een begin!

Maar zo lang als je er op hoopt, zo lang als je er met zijn allen naar toe werkt, zo lang als je er over hebt gedroomd, zo kort duurt het in werkelijkheid. Die 11 weken zijn voorbij voordat je het weet en dan is het stil. Als je begint heb je geen succes om op terug te vallen. De eerste single is een voorproefje van iets wat in je dromen al jaren aan de gang was, maar wat in praktijk voor de meesten ook alweer het eindstation is. Spannende tijden, dat zeker. En wij waren natuurlijk overtuigd met geen enkele zekerheid behalve ons gevoel en een brandend hart. En dus werd dat hart gevolgd.

Ik stopte per direct met mijn studie aan de TU Delft. Geloof me, ik was vlak bij mijn diploma, heel vlak bij, maar het was goed zo. Een leven lang gewacht. Niet zeuren dus, kiezen was makkelijk. Niet voor onze ouders die een leven lang gewerkt hadden om het kind een faire kans te geven. Onbegrip alom, maar niemand die een kans had de dwazen te overtuigen van hun aanstaande falen...
Dennis stopte met zijn werk bij de Free en we waren vrij om te gaan en te staan. Spelend door het hele land, harten overtuigen en winnen. Later zou het gevoel worden vertaald in Just Go. In 2000 zouden we uiteindelijk meer dan 250 gigs doen.

De tweede single werd DAMN THOSE EYES. Dat is tot op de dag van vandaag het liedje dat zich niet laat doven. 1000 versies verder hebben we er heel veel mee meegemaakt. Sommige liedjes beginnen gewoon als liedje en blijken gedurende de weg veel meer te zijn dan je dacht. Van gewoon liedje naar laatste wens, naar striptease, ha, ha, hoe is het mogelijk! Hierover later meer in andere jaren. DAMN THOSE EYES is voor KANE zeker dat liedje. Het bracht ons allereerst weer een hele stap verder. Radio is de key naar alles en DAMN THOSE EYES werd heel goed gedraaid op radio 3. TMF had KANE in haar armen gesloten en langzaam aan dringt het liedje weer een stap verder door. Ik geloof dat ze ergens rond de 30 eindigde inde charts. Niet schokkend. Had zeker meer in gezeten als we het later hadden uitgebracht, maar het bracht ons precies wat we nodig hadden; een tweede succesvolle single en dus een groeiende fanbase.

Die fanbase bleek steeds groter te worden. Belangrijker misschien nog wel; de fanbase bleek heel fanatiek en hondstrouw! Het is het begin van het internettijdperk voor bands in Nederland. KANE was misschien wel de eerste met zon die-hard club om zich heen. Handige fans zaten er ook bij. Heel handige fans met veel site kennis. En zo onstond daar de eerste fansite WWW.KANEPLANET.NL.
Het bleek dat veel spelen in combinatie met een eigen plek waar fans samen konden komen een hele sterke natuurlijke fanbase opleverden. Een van de eerste intense internetacties op WWW.KANE.NL was op zeker het plaatsen van een webcam en een KANE chat, terwijl wij in de studio onze eerste plaat opnamen. Toen waren we de eerste. Band en fans kwamen zo dicht bij elkaar met het kijkje in de keuken.

Overal waar we spelen zien we een steeds groter wordende club die-hards opdraven. Overal. Een rondreizend circus. Die band tussen KANE en het publiek is altijd vrij intens geweest. In goede, maar ook in slechte tijden, zo bleek later.
Natuurlijk zijn we nu een tijd verder. Fans komen en fans gaan. Zo ook de fan-sites. Ieder gaat zijn eigen weg. Maar tot op de dag van vandaag ben ik er van overtuigd dat die enorme fansupport verantwoordelijk is voor het hele avonturenboek. Zonder fans, zonder fansites, fans bij gigs, fans die de platen kopen? Ik schreef het eerder 10 jaar geleden op KANE.NL en het geldt nu in 2009 nog steeds; ZONDER JULLIE IS HET NIETS.

Dan komt het moment van de waarheid. Nogmaals het is 3 januari 2000 en wij wisten het; Het was alles of niets! KANEs eerste studioalbum moest iets doen. Bij BMG vertelden ze ons; als we er tussen de 10 en 15.000 kunnen verkopen dan doen we het heel goed. Maar reken er maar niet op. Het is het tijdperk van de Eurohouse. Gitaren doen het matig, beats doen het stukken beter. De status op dat moment; 2 redelijke airplay singles, maar zeker geen top 10 hits en veel aan het spelen, eigenlijk overal waar ze ons hebben willen. En veel goede wil ha, ha, ha?. Brandend vuur, maar hoe zit het met dat water om die dorst te lessen?

AS LONG AS YOU WANT THIS klapt al op de eerste dag de charts in als een bom! Op het hoofdkantoor van de platenmaatschappij checken ze voor de zekerheid nog maar eens of de cijfers kloppen Na een dag staan we al op de 3e plek in de album top 100! De bizznizz op zn kop. Zonder hits, maar met heel veel fanbase support klappen we die week de top 3 binnen (we zouden uiteindelijk bijna 2 jaar in de albumcharts rondreizen met onze eerste plaat!) De eerste gouden plaat wordt door Isabelle uitgereikt met een geweldig feestje in het Hardrock Café na een uitverkochte gig in Paradiso Amsterdam. De eerste keer goud! Ik weet het nog als de dag van gisteren. Een bekroning en nog liever gezegd een bevestiging van wat je altijd hoopte. Niet langer dromen Dennis! Het is echt. Het is voor ons. Alles of niets. Waar gaan we die tattoo zetten? Voor jullie info: Ik heb de volgende dag de barcode van de eerste gouden plaat op mn arm laten zetten door Schiffmacher met de leescode 7 432173 047200. Vijftig duizend albums in nog geen 2 maanden. WAUW!

De derde single zou een lastigere single zijn, werd gezegd. I WILL KEEP MY HEAD DOWN was immers een echte gitaartrack. Donker ook, geschreven voor Marc Zieck. Een strandmaatje, kort daarvoor overleden. Het bleek de eerste single te zijn die ook 538 ging draaien. We gingen de breedte in met onze meest lastige single tot dan toe! (I WILL KEEP MY HEAD DOWN bereikt ook nog de 2e plek in Portugal!).

Dat het niet meer te stoppen is, blijkt als we komen met single nummer 4; CAN YOU HANDLE ME. Het zou de meest gedraaide single op 538 worden van het jaar!!! Ik weet ook dat het een veel gebruikt sms-je is voor het juiste moment ha, ha, ha. Ik heb hem ook nog best wel eens gehad hier en daar. Het antwoord is ja trouwens...
Het was een feit. KANE nestelde zich met een klap tussen de gevestigde orde. AS LONG AS YOU WANT THIS bleek het hitalbum te zijn van 2000. Na twee jaar stond de teller op bijna 250.000 verkochte albums!

En waar het uit de hand loopt daar komt het hele circus van het succes. Met niet in de laatste plaats de beloning van het publiek. We winnen in 2000 alles wat er los en vast zit. Gouden platen, Platina platen, TMF awards, Edisons en geheel onverwacht de vetste prijs van dat moment? De eerste European MTV award voor Benelux act.!!!
Dat hadden we totaal niet verwacht. Het was een bizar, maar fantastische rit daar in Stockholm. Ik kan je heel veel verhalen vertellen over dat weekend en allemaal zijn ze waar ha, ha, ha. Natuurlijk allereerst de prijs op zich. Fantastisch. Zeker als je niet verwacht. Omdat het de eerste keer een MTV Award voor een local act was, was de media aandacht niet normaal. Van de Hitkrant naar het 8 uur journaal en alles wat er tussenin zit. Het was een bom.

Dan natuurlijk alles er om heen. Wachtend op de tribune met naast je Madonna en voor je U2. 15 bandjes voor allerlei feesten en afters en vervolgens toch nog bij de helft niet binnenkomen omdat je dat ene bandje niet hebt ha, ha, ha... maar het mooiste is toch wel die award zelf. Bekend van radio & TV en geloof me; hij is net zo cool als dat hij lijkt. Een mooie sexy rockn roll award. Inmiddels hebben we er drie, maar die eerste blijft het meest speciaal. En dan was er nog iets met hele fraaie dames, maar hoe dat ook al weer zat, moet je maar aan Dennis vragen.

We doen dat jaar ook veel bijzondere gigs. Als alles nieuw is, is bijna alles spannend. Maar er steken er een paar boven de rest uit. Allereerst is daar Koninginnenach in Den Haag. De gemeente Den Haag ziet het totaal niet zitten met KANE in de oude binnenstad en verplaatst de gig van het binnenhof naar het Spuiplein. Daar zouden ongeveer 25.000 man kunnen worden opgevangen. Het blijken er uiteindelijk meer dan 40.000 te worden! We spelen daar een zinderende gig, waar ik in een roes het dak in klim om vervolgens het publiek niet alleen op het plein, maar ook in alle straten naar het plein toe te zien. Waar je ook zag was het zwart van de mensen. Het was een grote roes. Met heel veel mensen en veel te weinig PA. Het zou de laatste keer zijn dat we in de Nach zouden spelen.

De tweede gig die opkomt is Parkpop 2000. Een prachtige zomerdag met veel verwachting van velen. Kunnen die gasten spelen voor 200.000 mensen? Wij hadden dat nog nooit gedaan. Backstage neemt de spanning toe, ruzie zelfs. Olie op het vuur noem ik het achteraf. Maar altijd vuur. Dus gingen we met 5 ADO shirts en 1 Barcelona shirt het podium op om er zegevierend van af te komen. Sindsdien is de band met ADO altijd sterk geweest. Het shirt heb ik nog steeds.

Curacao was en is nog steeds een van de hoogtepunten. Met Billy the Kid en al onze vrienden (lees half Den Haag) naar Curacao voor een gig. Spelen op het strand voor duizend mariniers en met geen P.A ha, ha? daarna feesten en jezelf afvragen hoe je hier nu weer terechtkomt, maar vooral hoe er weer uit! We hebben het altijd geprobeerd en we doen het nog steeds. Proberen het moment te voelen en te vieren. Soms schiet het voorbij voor je het weet, maar dan hebben we altijd nog de camera's. Dennis en ik hebben bijna alles vastgelegd op videotapes. Daar gaat ooit nog eens een gave DVD van komen. Fijne job wordt dat. 10 jaar in 2 uur gepropt!

En dan is er natuurlijk Pinkpop 2000. Onze eerste keer (later zouden we er nog 2 keer staan). Nou is Pinkpop voor veel Nederlandse bands een droom om te staan. Eerlijk gezegd was het dat voor nog mij niet, maar dat werd het wel?
Toen we gebeld werden, was Dennis in alle staten. Dennis was er zelf geweest toen Rage Against the Machine en The Urban Dance Squad het veld lieten exploderen en nu zou hij er zelf staan! Ik kende Pinkpop natuurlijk van TV (Pearl Jam 1992!), maar was er nooit geweest. Ik zat bovendien ook al in die KANE-trein, waar ik genoeg aan mn hoofd had. Festivals waren nog niet voor mij.
Toen de datum dichterbij kwam, zouden we eigenlijk openen om 11.00 uur op het Noordpodium. Een paar dagen van te voren werd duidelijk dat Anouk niet ging headlinen op datzelfde Noordpodium en wie denk je dat ze dat wilde laten doen tussen Live en The Counting Crows in? Juist ja? wij dus!
Na dat telefoontje was ik de klos. Konden we die druk aan? Eigenlijk waren we daar niet klaar voor toch? Veel risico van Jan Smeets en Mojo om die gastjes uit Den Haag daar neer te zetten. Jullie zijn zeker wel zenuwachtig? was de meest gestelde vraag van die dag. De eerste keer backstage bij Pinkpop. Geloof me, als je er moet spelen die eerste keer is het een overweldigende gig. Even kijken bij Korn en dan de bus in naar het Noordpodium. Line-checken? Alles werkt, nog 20 minuten wachten backstage. Vanaf achter het Noordpodium heb je een prachtig uitzicht over 50.000 mensen. Live speelt het hele veld plat. Ik loop van links naar rechts. Niet met me praten. De spanning is niet normaal. Zullen die mensen wel naar ons komen? Staat het geluid goed? Worden we goed ontvangen op deze spot of worden we weggehoond? Zijn we er klaar voor? Een ding kan ik je zeggen. Al die vragen en onzekerheid zat in alles behalve in de vraag of we er klaar voor waren?
Nog 5 minuten? Live is gestopt. We zien duizenden mensen rennen naar het Noordpodium. Binnen no time staat het hele veld afgeladen en kan er niets meer bij. De zon zakt, de temperatuur is top. Cyrill tikt af en.....

Vijftig minuten later stappen we van het podium af, terwijl het publiek het refrein van HANDS nog zingt. Nou ja stappen? Springen lijkt beter. Het was zon moment. Het klopte. Band en publiek lieten het knallen. Het was een groot succes. Lovers, haters, het maakte niet uit. KANE stond in alle kranten. De volgende dag schoot de plaat van 7 naar 2 in de charts. Pinkpop had gesproken ;)

Zo kan ik nog wel een tijd doorgaan. Het is een avonturenboek, met heel veel leuke en later veel minder fijne hoofdstukken. Ik moet dat een keer in een boek kwijt. Voor nu doen we het zo. Het jaar 2000 was voor KANE het jaar van de doorbraak. Niets kwam aanwaaien. Er werd keihard voor geknokt, maar het ging wel snel. De vonk sloeg in het vat en de knal was overal hoorbaar.
Een paar maanden geleden zette ik AS LONG AS YOU WANT THIS weer eens op. Voor het eerst sinds jaren weer eens luisteren van begin tot het eind. Nu met meer afstand snap ik nog steeds heel goed dat het is gegaan als dat het is gegaan. Er staat iets op die plaat. Met al zn voor en zijn tegens. Er is vuur, er is magic bij vlagen. Er is dat wij tegen de rest. En er zijn songs. Songs vol met verwachting.
De feiten spreken voor zich. Dromen kwamen uit in 2000. Zeker te weten.

Adios Guapos,

Tot 2002,

D.

10 JAAR KANE - Het jaar 2001 - Van Award naar Noodpaspoort - By Dennis van Leeuwen28 mei, 11:00

We zijn aangeland in het jaar 2001. And the saga continues! Maar ik moet je wel zeggen dat het vanaf dit jaar, althans in mijn hoofd, een beetje begint te dralen. Dat begin, die eerste jaren, heb ik en volgens mij dinand ook, wel helder voor ogen. Alles wat daarna gebeurt weet ik ook nog wel maar niet meer echt chronologisch. Gelukkig heeft het Kane 10 jaar team de boel voor ons op een rijtje gezet. Data, gigs, events, awards, releases op een rij. En dat team, daar zitten jullie ook in. Ramona van ons management mailde me: ik heb een overzicht van alles shows gemaakt, maar die komt niet helemaal overeen met wat de fans me sturen. Maar kanecrew heeft de kaartjes van de shows ingescaned, dus die zullen wel gelijk hebben!. Zo zie je maar weer, samen komen we er wel uit!

Een van de eerste berichten op de kane.nl van januari 2001 is: Deze week is het precies 1 jaar geleden dat Kane uitkwam met het album As long as you want this. De hoogst behaalde notering was nummer 2. Op dit moment staat het album op nummer 15 in de album Top 100. Ongelofelijk! As long as you want this is gewoon nog volledig in leven op dat moment. En dat terwijl wij in het voorjaar van 2001 gaan beginnen aan album 2: So glad you made it.

Het jaar begint goed. We staan 5 keer achter elkaar in AHOY Rotterdam met Vrienden van Amstel. Dit jaarlijkse feestje kennen jullie natuurlijk. 3 liedjes per band en de ene band of artiest speelt met de andere mee.

Dinand begint met de hit van Van Dik Hout Stil in mij, dan gaat KANE op en we eindigen met Damn Those Eyes, bijgestaan door Neerlandse beste en ook sexiest saxofoniste Candy Dulfer! (ze is ook op hyves, voeg haar toe op www.candydulfer.hyves.nl !)


Mag ik even jullie aandacht voor de geweldige styling van dat moment! Soms word ik nog wel eens badend in het zweet wakker als ik weer gedroomd heb dat ik 5 DAGEN in een UITVERKOCHT AHOY sta met een ROZE (nep) leren broek met PANTERPRINT met daarop een zwart hempie met GLITTERS en een GOUDEN ELVIS print, terwijl ik toch echt indruk wil maken op Candy. Die kans was op dat moment denk zo rond de 0,00001%. So you say there IS a chance? Er was blijkbaar wel iets goed gegaan want in februari speelden we met Candy samen op het Solidariteitsconcert voor de Molukken in Vredenburg Little Wing van Hendrix.

De awardregen van het jaar ervoor hield ook dit jaar stand. Op 27 februari ontvingen we een [b]Edison[/b] in Amsterdam voor Best Alternative. We gaan daar het podium op en Dinand, die in december een reisje had gemaakt naar Jamaica alwaar hij een rug vullende draak had laten tatoeëren, een doorzichtig hemdje droeg. De tattoo was volop zichtbaar in beeld en zn ma, die nog van nix wist, viel zowat (of echt?) van haar stoel! (foto door Buffel)

Inmiddels was het liedje Head Down via een enthousiaste promotor, die ons gezien had in Nederland in de Portugese Hitlijst beland. Een hele vreemde ervaring om zonder ooit in dat land geweest te zijn te arriveren met een hit in je handen.

In deze luxe positie doen wij shows in de Paradise Garage Club in Lissabon en de Hard Club in Porto. Tijdens de eerste show ging het publiek zooo ongelofelijk los dat Dinand eerst dacht dat er een soort gevecht voor hem losbarstte. Nader onderzoek wees uit dat dit de Portugese manier was van heel enthousiast reageren op rock muziek. Rare jongens hoor, die Portugezen.

In mei doen we in het kader van de 5 mei bevrijdingsfestivals de beruchte helikoptertoer. Van Rotterdam Airport vertrekken we en doen achtereenvolgens Roermond, Groningen, Zwolle en Amsterdam aan. Ik realiseer me nu dat dat misschien niet de meest efficiënte volgorde is, maar ja, we hebben een helikopter tot onze beschikking, dus who cares? In Zwolle stapt TMF VJ Sonja Silva in om een stukje mee te vliegen. Bedenk je goed: dit is een militaire vervoermiddel. Luxe is geen optie. Daarbij komt dat de achterklep gewoon openstaat tijdens het vliegen. Sonja was duidelijk ongeschikt voor een baan bij defensie. Zeker toen we opstegen en na een paar meter in de lucht te hebben gehangen, we weer landen. Beetje vreemd?

De co pilot komt uit de cockpit en vraagt met een stalen gezicht: heeft er misschien iemand een schroevendraaier bij zich?. Hij klimt vervolgens op de heli, draait iets vast (wij hebben tot op de dag van vandaag nog steeds geen idee wat) en zegt vervolgens doodleuk: ok probleem verholpen, we kunnen weer!. En we zetten koers naar Amsterdam, na nog wat bescheiden stuntjes boven het IJsselmeer.

In Amsterdam aangekomen zien we bij de landing een paar ziekenautos en een brandweerwagen klaarstaan. Standaardprocedure of had dat losse schroefje misschien meer gevolgen kunnen hebben dan we dachten? Maar geen tijd om daar te lang bij stil te staan want een escorte van 5 motoragenten staat klaar om ons in werkelijk 5 minuten naar het museumplein te brengen. Stoplichten schieten letterlijk op groen als we aankomen rijden en het verkeer wordt niet echt zachtzinnig naar de zijkant van de weg verwezen. Dat was kicken om te zien. Op het museumplein sluiten we het 5 mei festival af. Weer een avontuurtje in het jongensboek erbij!

Dit jaar speelde we, allemaal nog op basis van het succes van As long as you want this, een behoorlijk aantal festivals, twee uitverkochte shows in de HMH en de eerste vuurdoop in een heus stadion, de Arena! In het voorprogramma van Bon Jovi.

Geweldig om te zien hoe het circus rond het wereldtournee van Bon Jovi in elkaar steekt. De mannen van BJ hebben we bijna niet gezien, dat was in en out vlak voor en vlak na de show. Wij openden voor Anastacia. Legendarisch is het moment als zij staat te soundchecken zonder make up in een joggingbroek, terwijl iemand zonder haar medeweten de deuren opgooit en de BJ fans zich als een dolle een plekje vooraan proberen te bemachtigen. Ik heb nog nooit een wereldster zo snel, al vloekend en tierend naar de backstage zien vluchten!

Die zomer zijn we tussen de shows door aan het werk aan de opvolger van plaat 1. De o zo belangrijke opvolger van een succesvolle plaat. Er hangt een sfeer in de lucht van kunnen ze het waarmaken om dat eerste succes te prolongeren?. Dinand en ik hebben het er over. We voelen wel druk om een hele goede plaat te maken, maar zijn niet zozeer bezig met de verwachtingen van buitenaf. In onze oefenruimte in Delft wordt samen met producer Michel Schoots en Reyn de basis gelegd voor de nieuwe plaat. In deze periode spelen we nog steeds met Aram Kersbergen op bas en met Ronald Kool op toetsen. Cyriel heeft in februari de band verlaten en wordt eerst vervangen door Billy the Kids drummer Andre Kemp, maar uiteindelijk door Martijn Bosman. Aangevuld met Tony op gitaar en backing vocals is dat de club die aan So Glad begint. Later vragen we ook gitarist Paul Jan Bakker erbij. De plaat wordt in tegenstelling tot de eerste meer gelaagd en de productie van dat album vergt vele uren pre productie in Delft.

Uiteindelijk wordt het album in de ICP studio opgenomen. Een geweldige plek met een enorm arsenal aan instrumenten en versterkers. Michel Schoots kende de studio al van zijn tijd als drummer van de Urban Dance Squad. Hij had niets te veel gezegd; een top studio.

Op 19 oktober is het dan zover. Ter promotie van het album So Glad You Made It geven we een secret gig in de Nieuwe Kerk in Den Haag. Na een zomer hard werken aan de plaat gaat het hele repertoire nu ook live uitgevoerd worden . We proberen de plaat bijna letterlijk te spelen met samples en al.

Een flinke klus om dat allemaal op de rit te krijgen, waardoor de spanning er bij die gig er goed inzit. Ik heb thuis met mijn nieuwe mac ook visuals gemaakt die tijdens de show meelopen. Meer dan ooit is alles wat we doen met elkaar verbonden. De eerste show is een groot succes, hoewel natuurlijk alle aanwezigen, op een paar na, de hele plaat voor het eerst horen.

De tweede ronde is voor KANE echt begonnen. Er staat een tour gepland die ons langs alle grote zalen van Nederland leidt van Vredenburg, de Dr Anton Phillipszaal, 013, Oosterpoort etc etc.

We draaien een video voor So Glad You made it, de eerste single met regisseur Jonathan Weyland. De beroemde schietbaanvideo. Dat videootje voelde de band nog wel een paar dagen na de shoot. Ga maar eens voor de gein twee dagen in een tuigje aan een vleeshaak hangen. De mannelijke lezers van dit stukje begrijpen wel wat ik bedoel..

Maar dan komt op 29 oktober het album uit. De eerder genoemde spanning over de opvolger van de eerste plaat begint nu wel op te borrelen. Hoewel we zelf erg blij zijn met het resultaat is het nu aan het publiek en de fans. Een week daarna doen we twee try outs in P60, de popzaal in Amstelveen die dan net is geopend. De tour start direct daarna. De champagne vloeit rijkelijk de tweede avond, want binnen een week bereikt So Glad You Made It de gouden status, met een verkoop van meer dan 40.000!!!! Zie je wel!

Het jaar 2001 kent eigenlijk teveel champagne-momenten om op te noemen. 3 TMF awards voor beste Beste Video, Beste Rockband en Beste Live Act (proost!), de eerder genoemde Edison voor Best Alternative (proost!), de Top of the Pops Award (proost!) en last but not least de tweede MTV award for Best Dutch Act! Oh ja?. Proost! Die laatste award gaan we met de band in Frankfurt ophalen! Hoewel de eerste keer natuurlijk altijd speciaal blijft was ook deze trip er een om in te lijsten! Blijft een beetje een dooddoener maar daardoor zeker niet minder waar: het waren jullie die ons naar deze prijzen hebben toegestemd! Waarvoor nogmaals dank en hulde!

Eind november reizen Dinand en ik naar Clearmont- Ferrant voor de opnames van de tweede video voor de single Let it be. Het is er 17 graden onder nul (gevoelstemperatuur rond de -23) en Kane houdt de traditie van clips onder zware omstandigheden maken volledig in stand.

The Making of Let It Be

Na twee dagen draaien worden we om 4 uur s ochtends naar het vliegveld gereden. We moeten om 7 uur vliegen om op tijd aan te komen op Schiphol en gelijk door te rijden naar 013 in Tilburg, waar we die avond spelen.

Op de heenweg had Dinand al zijn vlucht gemist omdat hij zijn paspoort kwijt was. Met een noodpaspoort was hij een vlucht later gelukkig wel aangekomen. Nu stonden we op het franse vliegveld en werd tot onze schrik omgeroepen dat de vlucht was gecancelled. Oops. Wat te doen? Auto huren en 1100 km naar huis blazen? De volgende vlucht was om 1200 en bracht ons naar Parijs. Vandaar konden we door naar Amsterdam. We misten daardoor de soundcheck maar waren in ieder geval op tijd voor de show.

Dat maar doen dan. In Parijs aangekomen waren we even vergeten dat daar twee Airports zijn (CharlesDeGaulle en Orly). Beetje jammer dat onze connecting flight precies van het andere vliegveld vertrok dan waar we landden. We hadden exact een uur om van de ene naar de andere te komen. In de Parijse Spits. De taxi werd een beetje extra betaald (ga maar over de vluchtstrook voor 50 euri extra?). 15 minuten voor het vliegtuig vertrekt komen we aan. Het kan nog! We vertrekken vanuit terminal 3. Shit! Daar moet je met een bus heen! Nog 10 minuten! Als een gek rennen we uit de bus naar de KLM incheck bali, die al aan het sluiten was.

Naar een korte maar overtuigende conversatie (Wij MOETEN deze vlucht halen, anders worden we gelyncht door onze fans, 013 en ons eigen management PLEEEEASE) met de grondstewardess krijgen ik voor elkaar dat we met onze bagage naar de gate mogen. Mag ik nog wel even jullie paspoorten zien, vraagt de dame. Dinand wordt even stil en trekt een beetje wit weg .ik heb me tas in die bus laten liggen, met me paspoort erin?. NEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEE!

Jawel!

Geloof het of niet maar we nemen een vlucht later, met wederom een noodpaspoort voor D en we komen 5 minuten voor we op moeten aan in 013. Hebben jullie er iets van gemerkt? Onze tourmanager is die avond in een keer 5 jaar ouder geworden. Sorry nog daarvoor!

Het jaar 2001 wordt afgesloten met een optreden op 20 december in de Now & Wow in Rotterdam. Ik begin me werkelijk af te vragen of we dit jaar überhaupt wel geslapen hebben? Als dat al zo is dan was het in ieder geval niet veel en meestal met een champagne smaak in je mond en hier en daar een katertje in de ochtend? 2001, het was me het jaartje wel! En we zijn nog maar net over de helft van de helft! Het woord is aan Dinand voor 2002! Groeten van

Dennis

10 JAAR KANE TIJDREIS 2002: LET IT ALL RAIN DOWN ON US by Dinand Woesthoff9 jun, 14:21

Dennis heeft gelijk. Het begin weet je heel precies. Als het dan maar lang genoeg duurt, wordt het vanzelf steeds vager. Dat wil zeggen de chronologie wordt een grote milkshake. Vraag me maar wat over afzonderlijke dagen en ik weet het meeste waarschijnlijk nog redelijk fotografisch, maar het op volgorde krijgen van de komende jaren wordt nog een hele klus. Wat komt er bij me binnen? Ik geef het je zoals het binnenkomt...


KANE - History of KANE - deel 7

Het jaar is 2002. Het zou achteraf een enorm oogstjaar blijken te zijn. We winnen twee Edisons, de Haagse Stadspromotieprijs (van o.a ADO!), meer platina platen, een Amerikaanse L.A Times Award voor beste 5.1 album en worden zes keer genomineerd voor een TMF Award. We winnen er geloof ik drie, maar het meest bijblijvend blijkt later het afsluitende optreden dat we geven in Ahoy, Rotterdam. Het zou zon TV moment zijn dat het hele land gezien heeft. We spelen een aantal tracks. Openen met SO GLAD YOU MADE IT met een wit laken voor ons dat in de brand wordt gestoken om ons te lanceren en sluiten af met RAIN DOWN ON ME.

Deze keer wordt bij de breakdown een enorm waterscherm gelanceerd met duizenden liters ijskoud water dat als regen naar beneden komt. Dat was nog nooit gedaan tijdens een live-gig! De zanger moest alleen niet door het stromende water gaan vanwege enorm electriciteits-risico...

De rest is bekend. Zanger danst in de regen en de band speelt hun grootste live-hit tot dan toe. Het levert beelden op die weer tot in het NOS nieuws komen. Elke krant heeft de volgende dag een foto van het spektakel. Ik overdrijf niet als we in de volgende 2 jaar voortdurend worden aangesproken op waarschijnlijk een van onze meest spectaculaire gigs op live tv. In binnen- en buitenland.
2002 zou ook het jaar zijn waarin we voor het eerst ook heel regelmatig in den vreemde spelen. Eerst Belgie, dan weer Portugal en nu toch ook echt naar Duitsland Italie en terug naar Scandinavie. Rock Werchter, Rock am Ring, Parkpop, Rock im Park, Heineken Jamming en wederom Pinkpop... Allemaal grote festivals die in de loop van de tijd worden aangedaan.

Het is RAIN DOWN ON ME dat alle deuren op een kier zet. Er is zelfs belangstelling uit Engeland! Wauw... Dat is toch die onneembare vesting? Nou, we zien het wel (in 2004 kom ik hier nog zeker op terug). Een ding is zeker. Buitenlands succes hoeft maar een hit weg te zijn. Maar doe het maar eens, probeer het maar, ga het maar zoeken... Das de droom, de uitdaging ligt elke keer weer een stap verder. Daar moet je op jagen. Voor jezelf. Dat is ook gelijk waar de schoen met sommigen is gaan wringen. In Nederland spreek je dat soort dingen beter niet uit. Doe maar normaal. Dromen zijn voor dromers. Je uitspreken wordt al snel verkeerd opgevat. Denken die gasten van KANE nou echt....? Whatever, zeg ik nu ook weer. We hebben het in ieder geval echt mogen proberen. En we hebben er voor gestaan. Toen en nu; we zijn dromenjagers ha, ha, ha. Dat hele buitenlandavontuur is een verhaal apart. Echt een te gek verhaal met al zn ups en downs. Daar ga ik je later zeker meer over vertellen.

Laten we het zo stellen dat in 2002 wij voor het eerst beginnen te geloven in een kans op buitenlands succes. En vooral niet gehinderd door enige kennis van zaken...
Dat is echt het beste wat je kan overkomen. Niet te veel weten, maar zeker denken dat het je gaat lukken! Lekker... Wat kan je gebeuren? Je kunt alleen maar winnen... Hou dat zo! On top of the world ma!

In Nederland gaat het live het beste tot nu toe. De zalen worden steeds een maatje groter. Van Paradiso naar Vredenburg. Van Vredenburg naar...
De Heineken Music Hall! Ik heb er me Edwin gestaan in een lege zaal. 5400 kaarten. Kunnen we dat wel aan? Das ruim twee keer zo groot als een uitverkocht Vredenburg! Met wat Haagse bluf besluiten we het te doen. Begin maart worden het er twee achter elkaar. Dat zijn dus ruim 10.000 kaarten!
We spelen als voorprogramma van de Simple Minds en crossen heel Duitsland door.

Spelen met The Calling in Engeland, Zweden en weer Duitsland... Het is bus in en bus uit. Fantastisch... Eindelijk eens echt voelen hoe het is in zon tourbus slapen.

Spelen, slapen, reizen en weer spelen! Nomads in da house! Geweldig.
Bij thuiskomst weer eens zon voor ons legendarisch moment met Edwin in een leeg AHOY. ...Tja, dit is wel weer een stuk groter dan de HMH jongens. Maar het zou aan het eind van het jaar moeten kunnen. Wat denken jullie? Voelt het goed?
Dennis en ik staan daar in het midden van een lege arena. Ik moet het nog ergens op video hebben. Wat een moment! Holy ground. Al die bands die we daar hebben zien spelen. Gaan we dit zelf doen nu? Luister Ed, zeg ik met een grote smile op mijn gezicht. Als we dit ook maar een klein beetje kunnen doen, moeten we het doen. Dit zou wel eens de enige keer kunnen zijn. Het moment is nu. Als jullie het ook voelen dan gaan we er all the way voor! En dus werd er een plan voor gemaakt. December 2002 moest het gaan worden; KANE IN AHOY!

Zon plan is mooi te maken, maar er is altijd het moment van de waarheid. Dat moment heet voorverkoop ha, ha. In dit geval ook weer ruim van te voren, maar het blijft altijd die zaterdag 10.00 uur in de ochtend, wanneer er iets moet gebeuren. Althans, dat zouden we later leren. Ook in 2002 wisten we nog niets, maar hadden we er een goed gevoel bij ha, ha.
En dus werd het die bewuste zaterdag. Dennis, Edwin en ik waren doodnerveus. Zouden we in ieder geval de helft verkopen? Als niet, dan hadden we een probleem. Het is net voor tienen en ik besluit maar even te gaan lopen. Even iets anders doen, vooral niet te veel aan denken...
Om vijf over tien belt Ed op: De lijnen liggen overal plat. Ik wist niet of dat een goed teken was totdat ik om twintig over tien een juichende Ed aan de lijn krijg.
DIEN...ALLEBEI DE AHOYSHOWS ZIJN IN 20 MINUTEN UITVERKOCHT!!!!
Ik ben er helemaal stil van. 21.000 kaarten in nog geen half uur. What the fuck? Dan zet ik de radio aan en hoor het in alle nieuwsuitzendingen. KANE VERKOOPT 2X AHOY UIT IN 20 MINUTEN!
Moet ik nog uitleggen dat we de verdere dag op wolken hebben gezeten? Vast niet.

Dan komt het einde van het jaar. 12 & 13 December kloppen op AHOYs deuren en daar zijn we.


We komen met een hoofdstage en hebben een surprise podium in een box aan de achterkant van de arena. Daar doen we beide avonden op ¾ een acoustische set. Na afloop beginnen we met een traditie die jaren zou duren met DJs die de avond afmaken. TIESTO, Sander Kleinenberg, Armin van Buuren, Ronald Molendijk... Het zijn een paar namen die op uitnodiging na ons draaien in komende jaren. Dat we nog veel moeten en kunnen leren is zeker waar, maar de AHOY shows zijn een groot succes. Ik hoef ze niet te beschrijven, want ik kan je de DVD aanraden als je wilt zien hoe een Nederlandse band het voor elkaar krijgt om twee keer een arena uit te verkopen na twee jaren van succesvol keihard werken.
En dat het niet bij twee AHOYs zou blijven wisten we nog geen moment. We zouden elk moment vieren hadden we eerder dat jaar besloten. En we zijn dromenjagers weet je nog ha, ha...

We hebben de hele nacht staan juichen.

Uw verteller van KANEs 2002,

D.


P.S. Er is ook nog een klein incidentje in 2002. Met veel gedoe werd door het WWF aangekondigd dat KANE op de World Summit in Zuid-Afrika zou gaan spelen. In het Johannesburg Stadium voor 100.000 man, alles live op Tv in meer dan 20 landen! Nelson Mandela zou spreken net als vele anderen. Wij waren vereerd en heel blij dat we werden uitgenodigd voor zon groot evenement. Kosten noch moeite werden gespaard. Alle crew, apparatuur en de rest werd ingevlogen.

Tophotel in een zwaar beveiligde opstelling. Naast mij zat bijvoorbeeld de minister van Buitenlandse zaken van China. Zo zat het hele hotel vol. En op het dak de snipers en voor de deuren het halve Zuid-Afrikaanse leger... Heel ontspannen dus!

De soundcheck was geweldig. HOLD ON TO THE WORLD galmt door het stadion en de Afrikaanse stadioncrew staat te dansen op elke noot! Geweldig!
De volgende dag moet het gaan gebeuren. De volgende dag ben ik alleen ziek als een hond. Ik kan helemaal niets. Liggen, half stikken, kotsen en weer liggen... Het is al snel duidelijk. Dat wordt helemaal niets vanavond.
Het nieuws gaat snel rond en de Nederlandse delegatie van het WWF is de wanhoop nabij. Tranen vloeien, dokters komen, maar niets brengt die zanger weer bij... Handdoek gaat later die middag de ring in. KANE speelt niet!

Die dag duurt lang voor mij. De nacht ook. De band vermaakt zich in casinos en al wat nog meer. Ik ben er klaar mee.
Zo klaar dat ik de volgende dag redelijk fit wakker ben geworden!Redelijk fit? Wat is dit nou weer? Ik loop de gang op en kom wat organisatoren tegen. Dinand jij bent toch ziek? ....Ja... Ja... Zeker?! Ik was gisteren echt doodziek, maar nu voel ik me... Prima! Geloof me, hoe dat kan weet ik niet, maar ik was klaarblijkelijk de enige die door een of ander Afrikaans virus te pakken was genomen. Het duurde een dag. Maar wel precies die ene. Pijnlijk? Ja... Best kut ook. Afrika over en uit.

10 JAAR KANE - Het jaar 2003 - 7 x op de Arena Boulevard! - Door Dennis van Leeuwen19 jun, 12:16

And on to 2003. Na jaren op een natural high te hebben geleefd, awards in ontvangst te hebben genomen en eigenlijk een droom werkelijkheid te hebben zien worden werden we ingehaald door het leven. Het jaar 2003 begon zeer slecht.
History of KANE - deel 9

Na een oneerlijk gevecht verloren wij Maddy, vriendin, ons beste maatje en de reden dat Dinand en ik elkaar hebben leren kennen. Het behoeft geen uitleg dat wij allemaal kapot waren van dit verlies.

In de planning die we het jaar ervoor maakten stond dat we in februari twee akoestische shows zouden doen in het theater naast de HMH, de Pepsi Stage. Het zou een one off worden (twee shows en niet meer) en er zou een DVD van worden gemaakt. De omstandigheden waarin wij deze show moesten voorbereiden waren door het recente verlies niet eenvoudig.

Aan de ene kant stond het hoofd er totaal niet naar om dit te doen. Aan de andere kant als muziek je uitlaatklep is om je emoties te verwerken dan was dit een moment om dat te doen. En zo geschiedde. In plaats van de set in een oefenruimte voor te bereiden streken wij neer in de woonkamer van Dinand in Scheveningen.

Hier werkte we aan de show en probeerde we iedere song een nieuwe lading te geven. Met Nico Brandsen en Martijn Bosman en tal van gastmuzikanten als Wibaut Burkens op piano, Manual Hugas op bass en Cor Mutsers op gitaar. We doken met hoge vaart de diepte in. De concerten in the round, een roterend podium in het midden van de zaal, waren voor ons van een ongeëvenaarde heftigheid. Het kon ook niet anders zijn.

Later dat jaar zou de dvd February uitkomen, waarvoor als meer dan ooit tevoren gold dat het een weerslag was voor hoe we ons toen voelden.

Naast dat KANE ingehaald werd door het leven, wordt KANE ook regelmatig ingehaald door haar eigen agenda. Vele zaken vergen een planning die ver vooruit loopt op waar je op dat moment staat. Zo kwam in maart de dvd KANE LIVE IN ROTTERDAM uit. Inclusief het duet met Ilse de Lange in Before You let Me Go.

Een geweldige registratie van de twee dagen AHOY van december 2002 waarvoor we promotie deden en Dinand plaats nam aan tafel bij Tante S.

Zo stonden er opnames gepland voor een combi cd van plaat As Long As You Want This en So Glad You Made it voor een buitenlandse release. Hierop zou ook een niet helemaal nieuwe track My best wasnt good enough komen te staan.

Een song die Dinand schreef en samen met Anouk had opgenomen. Hiervoor namen we op in de Wisseloord met Michel Schoots en kwam de Engelse Tim Palmer over om de boel te mixen. Wij hadden nooit de intentie om de combi plaat, die de titel What If kreeg te releasen in Nederland, simpelweg omdat er maar 1 nieuwe song opstond. As Long As en So glad hadden zo goed verkocht dat de rek er haast wel uit moest zijn. Ongelofelijk dat de vraag naar dit album iedereen, tot de platenmaatschappij toe, verraste en op 17 juni 2003 op 1 binnen kwam en heel snel goud (inmiddels platina) was. Blijkbaar was de Kane honger nog niet gestild.

Maar de opnamen van het album waren bedoeld in het kader van een buitenlandse release, op dat moment met name voor Duitsland. Rain Down On Me was de doodverfde kandidaat om het te gaan doen. De video voor deze single was eigenlijk altijd een edit van de performance tijdens de TMF awards geweest. Prima natuurlijk maar dat zou voor het buitenland een beetje vreemd zijn. Er moest dus een nieuwe video komen. Die video?. Dat is nogal een lang verhaal maar wel het vertellen waard. Ik moet hier even een klein stapje voor terug maken naar 2002. Maar we komen zo direct weer terug in 2003.


Voor de video van Rain down werkte we met een productiemaatschappij die echt heeeel graag met Kane wilde werken. Onze platenmaatschappij ontving een script van hen met nogal een spectaculair verhaal. Zoiets als dit: band rijdt op een losgeslagen, ronddolende Amerikaanse truck door de woestijn, achtervolgt door politie autos. Een helikopter (zo een die voor bosbranden wordt gebruikt) vliegt over de truck heen en stort 5000 liter water over de truck heen en dwingt em te stoppen. Rain down on me.

Klinkt als een leuke stunt uit een Schwarzenegger film. Om een lang verhaal kort te maken. Wij reizen af naar Malaga, Spanje, waar ook The Good, The Bad and the Ugly is opgenomen. Die setting is top. Een Amerikaanse truck wordt ingehuurd en vanuit Nederland, met twee Amerikaanse politieautos achterop naar Spanje gereden. 20 man crew is daar. Iedereen staat is klaar om te gaan draaien. En echt. Vanaf dat moment gaat werkelijk alles mis wat er mis kan gaan. Ik geef je even wat teksten ter illustratie:

kunnen jullie het liedje ook zonder muziek playbacken, we hebben geen stroom meer voor de audio playback

vinden jullie het erg als we 120 gaan rijden terwijl jullie (los!!) op die aanhanger staan, anders ziet het er zo langzaam uit. (Doe ff normaal man!)

dit shot moet echt goed gaan want we hebben nog 3 minuut film en de filmrollen zijn echt bijna op (ga maar eens filmrollen halen in de Spaanse woestijn, op zondag.)

Even wachten jongens, de camera doet het even niet, iemand is net met de arm waar de camera aan vast zat tegen een lantaarnpaal aangereden.

Even wachten jongens, de truck (van zon 30 meter lang met die aanhanger eraan) moet even keren, en dat kan pas 25 km verderop. (whaaaaaat??)

'ik vermoord je!!' (Dinand nadat de regisseur over zijn voet is gereden met zijn camera wagen)

je bent ontslagen!, nadat de regisseur te dronken was om zn eigen script nog uit te leggen.

en de klap op de vuurpijl:

Euh jongens, die helicopter, je weet wel die brandblusheli met 5000 liter water erin die euh, kan niet vandaag, Joh, hoezo niet?. Nou, er schijnt een bosbrand te zijn bij Barcelona en daar hebben ze em heel hard nodig. Maar we hebben wel een irrigatie helicoptertje geregeld. Die moet alleen wel om de 30 sec waterlossen landen, opnieuw bijvullen en dan is er weer na 15 minuten. Tsja.

Je begrijpt dat wij snel in het vliegtuig naar huis zaten. Geloof het of niet. Maar die hele productie stond een maand later weer klaar in Malaga om het nog een te proberen. De Amerikaanse truck uit Nederland (moest dezelfde zijn!) was er ook weer. Weer 20 man crew. Ik zal je die trip besparen maar ik kan je zeggen: het is niet gelukt en het blijft een wonder dat er geen gewonden zijn gevallen.

Terug in 2003.

De video zoals boven beschreven is nooit uit gekomen maar we hebben nog een derde poging gedaan. In Zweden. Wat? Ja, Zweden. Daar zat een regisseur die ons in een hal filmde (inmiddels zat Dion Murdock in de band) die dan in de post productie, met behulp van digitale effecten uit elkaar zou spatten. Ook een goed idee. Dat uit elkaar spatten bleek niet zo spectaculair als we dachten. Dan nog wat footage in New York gedraaid (echt!) bij de Brooklyn Bridge. En dat werd de video. Maar we waren nog niet helemaal blij. Toen kwam iemand met een briljant idee. Waarom geen combi? Regen tijdens TMF awards op het podium + Losgeslagen truck met blus/ uiteindelijk sproei helicopters + een Zweedse hal die ontploft + gemixt met een sausje New York en Brooklyn Bridge? Kane was goed voor de film industrie in die tijd.

Over drukke agenda gesproken. Er stond ook nog een stadion geboekt. De Amsterdam Arena. De eerste Nederlandse rockband die op eigen kracht in een stadion staat. Ruim 30.000 bezoekers en giga grote Nederlandse Vlag bij de opening van So Glad You Made It en DJ Tiesto die het stadion nog even een geweldige klap na geeft na een bizarre show en denk wel meest bizarre versies van Rain Down tot dan toe. Het schijnt dat het plafond van de parkeergarage van de Arena, onder het veld, het zwaar heeft gehad..

We hadden er al even aan kunnen proeven tijdens de voorprogrammas van Bon Jovi, maar dit was wel even andere koek. Ik zal nooit vergeten dat we door de tribunes klimmen en achter de Grote Vlag wachten voor we opgaan. Those Little moments before the storm. Na een geweldige show rijdt Dinand snel naar huis want de vliezen zijn gebroken. De dag erop is hij van vader en Guus moeder van een prachtige zoon: Dean Maddy.

Dennis

 10 JAAR KANE TIJDREIS: 2004 - WAY DOWN INSIDE Door Dinand Woesthoff29 jun, 13:33

Ik heb het lang niet gedaan en eigenlijk ook nooit willen doen, want de jaren 2003 & 2004 waren de donkerste jaren uit het leven tot nu toe. Nu snapte ik wel dat dit de andere kant was van de medaille en ik snapte zeker ook wel het niet alleen maar prachtig zou zijn. Maar wat zou komen, bleek het andere uiterste te zijn. De ultieme prijs van roem, denk ik nu.

Was Maddys overlijden in 2003 al een bittere, wrange voorbode, dan was Guusjes overlijden in begin 2004 een absoluut dieptepunt in vele opzichten. Een er van was zeker het verplicht delen van zoveel donkers en droevigs met alle media en dus ook 16 miljoen Nederlanders. Troost kwam er ook van diezelfde Nederlanders, maar het viel lang zwaar om nergens prive te kunnen zijn, behalve thuis.

Guus, in de harten van zovelen, overleed zogenaamd plotseling. De waarheid is dat Guus geen zin had te worden afgeschreven. Het recht om te vechten voor jezelf, noemden we dat toen. Zonder veto van buitenaf. Zonder vooringenomen vonnis.

Kanker is onbegrijpelijk nog steeds een taboeconfrontatie. Ook nu anno 2009. Beter lijkt het om niets te zeggen, het voor je te houden en te vechten voor je zelf met je zelf. Kanker staat voor vele onwetenden gelijk aan de dood. Dus staat het bekendmaken ervan vaak gelijk aan het tekenen van je doodvonnis door velen om je heen. Zeker als je bekend bent. Het drama ervan gaat hand in hand met stijgende oplages en Heb je het al gehoord dat....

Deze week pronkt de cover van de Party met een bewerkte foto van Sylvie van der Vaart. Levend, dat nog wel. Kaal ook. Met waarschijnlijk erachter een juichende hoofdredacteur, champagne en de hoop op meer geld, meer roem & meer drama. Misschien volgende week Sylvie bewerken, zodat ze alvast in een kist ligt Party? Levend, dat wel. En laat het kistje open. Kunnen jullie de week erop het nog fijn even dicht doen. Bewerkt, dat dan weer wel. Oh ja, en met heel veel positieve energie en beterschap gewenst natuurlijk! Wat een dieptepunt.

Kan iemand het mij nog eens uitleggen? Is dit wat het is? 1 op de 3 Nederlanders zal kanker krijgen, dus vertrouwd zal het zijn. En heel dichtbij. Zo dichtbij dat ik twee dagen naar Guusjes overlijden met Reyn naar een studio kroop om daar een heel simpel liedje op te nemen. Simpel en puur, als tegengewicht voor al dat andere. Niet voor roem, niet voor geld, niet voor iets anders dan schoonheid. Een liedje over dromen en dromers. Over leven en overleven.

Om 12 uur op een prachtige 4 februari 2004 klonk Dreamer op alle radiostations en TV-zenders en werd gevoeld en begrepen. Licht boven duisternis. Hoop boven angst.

Ik wens jullie alle goeds familie van der Vaart. En een heel lang gelukkig leven. Dont let the bastards grind you down!

Dan is het maart 2004. De telefoon gaat. Het is Sarah Silver, de baas van BMG England... Hi D. Would you like to come over, we really love Rain Down on Me...

Wordt vervolgd..

D.

10 JAAR KANE Tijdreis: ITS LONDON CALLING IN 2004 door Dinand Woesthoff4 jul, 23:46

Nou speelden we al met enige regelmaat in België, Duitsland en Scandinavië, maar daar waar het woord Engeland viel, was bij onze platenmaatschappij steevast de reactie: Daar hoeven we niet eens over na te denken, dat komt niet. Duidelijke taal dus. Gevoed door enige kennis, maar zeker niet door genoeg kennis. En waar angst de slechte raadgever is, is beslissende onwetendheid nog erger.

Maar ja... Een goed liedje blijft een goed liedje. En een hit... Zelfs uit Nederland!?

We moesten er maar niet aan denken. Het zou niet gebeuren.

En dan, juist dan, op dit ongelukkigste moment gaat de telefoon. Ze zeggen wel eens dat het komt als je het laat gaan. In dit geval geval was dat zeker waar.
Niet dat ik al klaar was om het te laten gaan (dat zou pas vele jaren later komen), maar ik moest al dat soort wensen laten gaan, omdat er simpelweg niets meer was om het mee vast te houden.

Het is maart 2004 en de baas BMG Engeland is van mening dat we maar eens moeten komen praten in Londen. Shit, wat een timing. Stiekem altijd gehoopt dat het zou komen en dan komt het nu. Ik heb er lang over nagedacht. Niet of ik het wilde, maar of ik het kon opbrengen. Ik besloot dat het goed was voor me. Weg. Eruit. Ik was geen moment bezig met of het zou lukken of niet. Ik belde Dennis op en zei; Den, we gaan ervoor!

En dus vliegen we begin 2004 naar Engeland voor de eerste trip van vele.
Engeland. Godverdomme Engeland! Nou zijn we er toch! BMG Engeland was talking bizznizz. Die eerste meeting. Het was er een uit het boekje. Wij dachten gewoon even voor een eerste gesprekje met de bazin te gaan. Zij zaten daar met de hele A&R, promo en marketing afvaardiging. Een mannetje of 15. Het gaat daar anders. Het gaat daar echt anders...

We really like Rain down on me. We think this could work. Its going to be difficult cause youre from the mainland and the production is European, but we think this could work.
Nou scheelt het als de baas van de hut dit zegt. Elke afdeling moet het plan bekend maken How to break KANE in the UK? Prachtige titel ha, ha. Wij vonden dat ook een heel mooi uitgangspunt.
Om een lang verhaal ietsje korter te maken. Er komt een plan voor de UK. Sterker nog, we worden de eerste European Priority voor BMG dat jaar. Het betekent zoveel als dat iedereen daar aandacht aan moet geven. Alle Europese landen. Wij blij ha, ha, met een dode mus bleek later! Wij zijn altijd van mening geweest dat je het alleen maar echt kunt maken als je het liedje hebt, de volle support van de machine (idg BMG) en dat stukje geluk. Dan heb ik het niet over spelen in barren en hele kleine clubs. Ik heb het over een hit, radio airplay, goed live zijn, mensen die het zien, publiek dat het voelt.

Ook nu in 2009 zijn die wetten nog niet veranderd. Tuurlijk internet, YouTube, Myspace... alles is erbij gekomen. Zonder de kracht van goede platenmaatschappijen en radio airplay is het bijna onmogelijk om als onbekende band echt door te breken...

De baas van de echte Top of the Pops in Londen ziet het helemaal zitten, evenals Virgin Radio. Das al heel leuk om mee te beginnen! Dus zijn wij de eerste band die sinds Pussycat in 1976 in het programma komen. We zouden het programma 3x doen. Virgin Radio bombadeert de track tot Morningsmash. Ook bij BMG hadden ze dit niet verwacht. Het zou toch niet waar zijn?

Na een aantal weken komen de eerste radiogegevens binnen. Het blijkt dat we in Noord Engeland, Schotland, Noord Ierland en Wales het heel behoorlijk doen.

Londen blijft alleen steken bij Virgin radio en wat kleine zenders. Stukken beter dan verwacht. Sterker nog er komt een aanvraag voor een eigen tour!

Inmiddels waren we al redelijk op pad geweest en hadden zelfs bij onze eigen eerste gig in hartje Londen bijna 500 man binnen. Ben ik nog steeds trots op trouwens ha, ha. We doen interviews met van alles. Schots, Iers, whatever. Zit ik opeens in de tv studio van Reuters voor een behoorlijk Engels gesprek. In Zwitserland doen we een radio tour. Of The London Times kan invliegen voor een interview? Wauw. Best cool. De eerste Nederlandse band met een pagina in The Times. Zo wil het dat ik een weekend thuis ben en op vrijdagavond KANE zie op de Nederland 2 en op de BBC 1 en de volgende dag op herhaling op BBC 2 en met iets anders op de BRT in Vlaanderen. Nu gaat het goed, dacht ik. Vooral doorgaan nu.

Bij BMG Engeland is onze club intussen behoorlijk enthousiast geraakt. Dit hadden ze niet zo verwacht met die Flying Dutchmen. De telefoon gaat weer. D. , its me (Sarah Silver, de bazin) if this goes one step further were talking top 10 entry. Its really exciting!

Really exciting is echt een understatement. Ik heb echt staan gillen. Godverdomme Engeland! Het zal toch niet waar zijn? Het enige wat moest gebeuren was dat de 538 van Engeland, Capitol FM, ons zou oppiken. Dan was klaarblijkelijk top 10 verzekerd.

Het werd ineens ook heel druk om ons heen. Op tour met Maroon 5 door Engeland, Schotland, Zweden, Italië, Duitsland... Opeens kloppen er mensen ook op onze kleedkamerdeur. Wij vinden het rondcrossen met onze eigen grote tourbus het mooist. Spelen, de bus in, slapen, de volgende dag wakker worden in een ander land of wat dan ook. En weer mogen spelen. Nomaden zijn we. Zigeuners met een goed liedje en een paar wielen. Voor KANE voelt het als Risken. Het blijkt meer roulette...

Valt dat balletje nou in de top 10 of niet? Het antwoord is nee. Helaas ha, ha. Capitol FM draait de plaat wel, maar zet m niet op de lijst. Dus krijgen we niet genoeg airplay voor een top 10 hit. Shit he? Ha, ha, nu ik het schrijf met een dikke glimlach, is het toch weer jammer. Close, maar net niet close genoeg. We komen binnen met Rain Down on Me op 37 in the UK charts. Dat is best goed voor een eerste klap, maar natuurlijk niet ivm een top hit... Het hele team baalt. Wij waren toch blij. Tenslotte kwam Where do I go now? in Nederland het hoogst op 42!

En nogmaals. Er ligt een aanvraag voor een eerste bescheiden tour door de UK. Je moet ergens beginnen en dit was al veel meer dan gehoopt. Lets Go!

De week erop wordt de bazin ontslagen en met haar al haar acts in progress...
Zal het nooit vergeten. Een prachtige morgen en ik sta ergens op Portobello Road, overtuigd dat we konden gaan verder bouwen. Het is de baas van BMG Nederland;

Dien het is over. 37 is niet genoeg nu Sarah weg is. BMG UK trekt de stekker er uit. Ik vind het ook heel kut. We zaten er godverdomme zo dicht bij. Tranen vloeien, gescholden is er ook zeker. Manager Rick, wij, BMG Nederland. We zaten even allemaal te janken. Nogmaals. Wil je het maken heb je alles nodig. En de platenmaatschappij support is daarbij essentieel. Het was over en sluiten. Het ging niet meer gebeuren. We gingen naar huis.

Achteraf gezien hadden we gewoon moeten gaan touren. Maar we hadden het geld niet genoeg om het risico acceptabel te maken. Bovendien wisten we dat dat heel moeilijk ging worden. Ha, ha, nu achteraf zeg ik dat we het gewoon hadden moeten gaan doen. Makkelijk praten.

KANE in the UK. Het was een geweldige trip. Dit hele stuk schrijf ik met een dikke glimlach omdat ik die energie van het avontuur weer voor me zie. Ik kan het bijna ruiken. En het is wat het is. Een dooddoener vanjewelste, maar niet minder waar.

37 is niet nummer 1. Het was niet genoeg voor eeuwige roem ha, ha. Maar wel genoeg voor een geweldig, trots avontuur. Vast groter in mijn herinnering dan van wie dan ook (Nou ja... Dennis zou het kunnen overtreffen ha, ha) ha, maar godverdomme Engeland. Wat ben je mooi! En zeker niet onneembaar. Daarvoor ben je te wijs. Je bent gewoon lekker moeilijk. Een echte dame.

Er gebeurde in 2004 natuurlijk nog veel meer. JAVA eiland is toch wel echt een van de top 5 gigs voor mij tot nu toe.

Een eerste gig in Nederland, na al het droevige. Ovatie is het woord geloof ik. Ik schrijf het nederig.

En ja dat boek komt er wel geloof ik. Het is een te leuk verhaal om niet te vertellen.


Voor nu is het goed zo. Geloof me. Het is die rit er naar toe. Ik weet het zeker. En die Engelse rit? Ik ben er nog steeds trots op.

Its London calling, it lifts me up of the ground...

Adios Guapos,

D.

10 JAAR KANE: 2005 Het jaar van Fearless door Dennis van Leeuwen11 jul, 17:32

Het begin van 2005 staat in het teken van het afronden van de opnamen van de derde Kane plaat Fearless. Producer Reyn en Dinand hebben veel voorwerk verricht in Katwijk, de plaat is opgenomen in de ICP in Brussel, onder anderen met Jolanda Charles, bassiste van onder meer Robby Williams en het hele circus verplaatst zich in januari naar Los Angeles, waar producer/mixer Tim Palmer woont.

We zitten in de Paramount Studios, waar Hendrix nog heeft opgenomen en waar, zo gaat het verhaal, Harrison Ford nog als timmerman de Studio heeft verbouwd en waar Led Zeppelin nog? bla bla bla. Je weet wel, zn plek met historie, waar wij best gevoelig voor zijn. We werken in twee studios. In de ene zijn Reyn en Dinand aan het zingen en in de andere is Tim Palmer aan het mixen. Deadlines hijgen in onze nek en de druk zit er behoorlijk op. Er wordt nog aan teksten gewerkt en de mix vergt een hoop werk. De plaat is een zware geworden, niet geheel onverwacht als je het vorige Blog van Dinand hebt gelezen en de feiten kent. Deze plaat zal de gebeurtenissen in zich dragen. Voor het art-work van het album benaderen wij de Duitse fotograaf Olaf Heine en ik verzin dat het wel een leuk idee is om met Martijn Bosman en Dinand een soort road trip te maken van LA naar Las Vegas en we vertrekken in maart wederom naar LA en schieten in drie dagen al de fotos voor het album en de singles die eraan komen.

Al het harde werken ten spijt wordt de deadline van het album niet gehaald en de release wordt iets uitgesteld. Dit heeft vrij ernstige gevolgen voor een belangrijke show die staat geboekt, nl Pinkpop. Het gaat er nu op neerkomen dat wij hier komen te staan zonder dat de plaat uit is. In Amsterdam nemen we de video voor de eerste single Something to Say op met regisseur Marco Grandia. Een geweldig ingewikkeld project waarbij alle camera bewegingen en special effect in de video analog worden uitgevoerd. Alle dingen in de video die je ziet die eigenlijk niet kunnen zijn met behulp van in het zwart geklede ninja achtige figuranten uitgevoerd. Dit betekent dat de hele video eigenlijk van voor naar achter gerepeteerd moest worden 4 dagen lang. Op MTV heeft Dennis Weening hier nog een special over gemaakt.

Het eerste wapenfeit voor de nieuwe plaat is een optreden voor de TMF awards in Rotterdam. Een deel van de show vindt plaats in AHOY en een aantal live optredens, waaronder die van KANE, komen vanaf under the bridge eigenlijk meer next to the Bridge aan de Maas. Later die maand staan we op het museumplein voor Koninginnedag. Fearless wordt gelanceerd in mei en levert gelijk een nr 1 positie op. De allereerste No1 van KANE! Zowel het album als de single Something to Say bereiken de nr 1 positie en de recensies zijn zowaar een stuk beter dan bij de vorige albums. De zwaardere toon van het album vindt veel begrip bij de luisteraars en de single Something to Say is een knaller die men van Kane verwacht. De plaat komt ook gelijk in Belgie uit, waar we veel promo doen. Doordat de remix van Raindown daar de nr 1 positie heeft gehaald zijn de verwachtingen van de Belgische release hooggespannen. De plaat wordt goed ontvangen en we staan in juli op Rock Werchter en op Suikerrock.

Voor Radio 538 spelen we een secret gig voor prijswinnaars op het eiland Pampus, een gedenkwaardig optreden waarvan een aantal opnames als B kant op singles verschijnt.

Normaliter zouden we een clubtour doen zo na de release van een nieuw album. Deze keer niet. Deze keer kiezen we voor een nieuwe stap in de Kane geschiedenis. Eentje die gepaard gaat met enorme risicos maar een uitdaging is voor de Band en het management en hopelijk iets onvergetelijks voor de Fans. We besluiten ons eigen feestje te bouwen, een feestje voor zon 32.000 man, aan het strand, bij Almere. En dat hebben we geweten?

Het verhaal van Almere is eigenlijk een lang verhaal. Ik weet bijna niet waar ik moet beginnen. Bij het begin!, hoor ik je al denken, maar waar was dat ook alweer?? Het zal ongetwijfeld Dinand zijn geweest die met het plan kwam om iets groots te doen. De locatie? Er zijn natuurlijk heus wel wat lege grasveldjes in Nederland maar een concert geven van deze omvang is geen kattenpis. Dat is gewoon je eigen Pinkpop organiseren, maar dan met 1 band en ook nog even een dvd maken van het geheel. De logistiek, planning, vergunningen, ontwerp van licht, geluid en terrein, veiligheid, etc etc is enorm. Zeker in een land waar de natuurlijke factoren (lees: het weer!) nogal onberekenbaar zijn. Maar we gingen erin en we gingen vol! Met een team van mensen er omheen die tot de bodem zijn gegaan van wat ze hadden, en verder. De band was tot aan de nek aan toe voorbereid, de visuals waren daar, het podium stond, de boel was uitverkocht en toen begon de regen. Heel veel regen! In de making of van de DVD Live 05 kun je het zien. Het was niet normaal! Het maakte niet uit dat we de dag ervoor een geweldige generale deden in Paradiso. We konden niet eens het podium op voor een soundcheck, want daar lag 10 cm water op? En om een uur of 5 brak de zon door, een geschenk uit de hemel. Vergeef ons dat we wat gestrest het podium opkwamen, de druk was enorm. Maar die spelen we er tijdens de show wel uit. Als je ziet hoe Dinand Dreamer speelt dan zie je dat hij het moment aan het pakken is. Een onvergetelijke show, niet alleen omdat het een geweldig succes was, waarvoor ik voor de promo nog uit een helicopter ben gesprongen, niet alleen omdat wij met politie escorte vanuit het Amstel Hotel, langs onze eigen file richting het Almere podium reden, niet alleen omdat Dinand daar de mooiste Let it be tot dan toe zong en de mooiste Dreamer aller tijden, niet alleen omdat 32.000 mannen en vrouwen bij Rain Down helemaal los gingen, maar vooral omdat we het weer geflikt hadden en deze show gewoon keihard aan een zijden draadje heeft gehangen. Ignace, Edwin & AT, crew en alle betrokkenen, Dinand en de band: nogmaals RESPECT!!

Wat vind je leuker: grote stadions of kleine intieme clubshows?

In het jaar 2005 was dat zeker die eerste, want een week later staan we voor 7.000 op weer een eigen feestje. Deze keer in Gorinchem. Deze keer weet ik het wel zeker dat het Dinand was die tegen Ed zei: weet je wat lachen is, als we nog een klein Almeretje doen maar dan Buiten de Waterpoort in mijn geboorteplaats, Gorinchem. Het was op zn minst kort dag om dat te regelen, maar de show kwam er en de band, ontdaan van iedere spanning na Almere was echt on fire. Na tussendoor in Berlijn te hebben gespeeld kwamen we terug voor wederom een gedenkwaardig optreden.

De eerste Beatstad met een echte Beatstad line up: puur Haags voor de Hagenezen, hebben wij voor U: Di-Rect, KANE en Golden Earring! Dank u, maar Haagser dan dit wordt het niet. Nou hebben we het hier over zn 45.000 mensen. Ditmaal een heerlijk avondzonnetje en een band die nu klaar is en weet hoe je met het grote gebaar om te gaan. We openen met Something to say en de fik vliegt er vanaf het begin in! Zo hoort dat. Doordat we samen met de Earring op het podium eindigen met een versie van hun hit Back Home wordt dit voor mij persoonlijk ook een van de hoogtepunten uit de Kane historie.

Het succes in Belgie breidt zich verder uit. Ik geloof dat Fearless, het album, daar op plaats 9 heeft gestaan, de hoogste notering voor KANE in de albumchart tot dan toe. Het is dan ook tijd voor een goede clubshow aldaar. Het beste wat je kan doen is de Ancienne Belgique, beter bekent als de AB, in Brussel. Ik denk de meest gerenomeerde zaal van Belgie. Hoewel er hier en daar wat mensen aan twijfelde was deze zaal in no time uitverkocht en speelde we daar een te gekke show. Het Belgische publiek, ik zeg het nog maar een keer, heel anders dan in Nederland, een publiek dat luistert en stil is, kreeg een volle laag Kane over zich heen. Een maandje later hetzelfde recept maar dan in de Vooruit in Gent.

Het jaar wordt afgesloten op een zeker niet bescheiden manier, maar eentje die prima past bij het jaar 2005. Groot, Groter, Grootser en ook Groot: de Ahoy in Rotterdam. Die shows waren niet de beste ooit, we waren al begonnen aan nieuwe nummers en speelden er zelfs al enkele. Maar het leek wel een valse start. Eentje met een hoop opgekropte en nog onuitgesproken frustratie. Hoewel het Kane bestaan altijd enorme hoogtepunten heeft gekend, waren er ook diepe dalen. En er is genoeg afleiding en reden om je er niet mee bezig te houden, maar het leek wel eens heel erg tijd om even te kijken naar wat we nou precies aan het doen waren en nog wilde gaan doen en waarom eigenlijk? Noem het maar een moment van reflectie. En dat moment kwam er ook. Met het nodige vuurwerk erbij! Maar dat mag Dinand vertellen, want dat is in 2006! Hey D! ik zeg SOTO!

Aan het eind van het jaar ging ik op vakantie naar Curacao en op de terugweg vlogen we over Miami, waar ik 4 dagen had geboekt in de ShoreClub op SouthBeach. Verrassing! De derde dag had ik dinand aan de lijn. Ik vertelde hem ik sta hier met een ring in me hand en ik ga dr zo vragen man, maar ik moet even een ander shirt aan want het zweet breekt me uit! Kan echt niet zo!. ja, ik ken het. Good luck, zet em op!. Ik liep naar beneden waar ik met twee (door de zenuwen half leeg getrilde ) cocktails in me hand, liggend in een cabana, mijn meisje ten huwelijk vroeg. Die na 15 minuten gillen ja zei.
Geloof ik.
Het was me weer een jaartje!
Zie je in 2007!

Dennis

10 JAAR KANE: 2006 - Eyeliner, zelfreflectie en het Grote Geheim - Door Dinand Woesthoff27 jul, 11:42

 
Dit weekend ben ik weer terug uit het Spaanse en ik moet zeggen... Ik ben wat laat met onze jaardoorloop.

Dat is niet alleen maar omdat ik er even uit ben geweest, maar ook omdat 2006 niet één, twee, drie duidelijke herinneringen oproept zoals de voorgaande jaren.

Het was voor mij meer een jaar van zelfreflectie. Kortom, ik moet er even voor gaan zitten...

Een jaar van bezinning dus. Zo veel is duidelijk. Gematigde bezinning want we wilden wel zelf het Malieveld doen en TMF wilde heel graag dat we de TMF Awards kwamen doen. En dus doen we dat jaar onze eerste grote gig die niet leed onder zenuwen en stress. Nou ja... geen stress...

Het Malieveld moest wel eerst een nieuw waterdreg systeem van ons krijgen om 30.000 man niet te laten verzuipen na de hevige regenval ha, ha, maar de gig zelf was een hele goede show. Voor het eerst een soort van totaalconcept met muziek en beeld en een hele goede afterparty...

We hadden zeker niets nieuws te melden op de TMF Awards, dus besloten we een cover
te spelen en wat beeld mee te nemen. Helter Skelter met eyeliner en champagne... Het was leuk om te doen en we zetten zonder het zelf te weten al een toon voor later. Een beetje je eigen rand op zoeken. Vooral de graphics bleken vooruit te lopen richting het latere EVERYTHINGYOUWANT.

Maar waar moet het nu heen na een uiterst succesvol 2005? Fearless was ons meest donkere album tot dan toe. Wilden we daar verder mee? Wilden we iets anders? Wilden we uberhaupt iets? Eerlijk gezegd was het nodig dat Dennis en ik eens goed gingen zitten om te bepalen wat wilden. Ons platencontact was succesvol doorlopen en we wilden niet verder met SONY/BMG.

Stoppen was ook een optie inderdaad. Maar het bleek niet de optie te zijn die we allebei zagen zitten. We wilden verder, maar wel op een manier die we nog niet hadden uitgeprobeerd. Iets nieuws, uitdagend, iets inspirerends. We wilden vooral lol hebben. Dat moest het zijn. Zover waren we na een paar gesprekken (lees ruzies ha, ha, ha) wel. Maar waar oh waar ligt dat pad? Zoek het maar.

Het werd het begin van, voor mij persoonlijk, een van de leukste periodes in die tien jaar KANE. Egos uit, muziek luisteren, praten met nieuwe mensen, het vinden van nieuwe plekken en vooral het laten gaan van het donkere. Weg dus. En we gingen het zelf financieren. Even geen gedoe van bovenaf. Geen platenmaatschappij, geen bizznizz, geen deadlines. Eerst maar eens aan jezelf bewijzen dat je jezelf iets te melden hebt. Op pad dus! Zeilen op en varen...

Het pad startte zoals vaak in Delft, liep daarna via Antwerpen even naar Los Angeles, om uiteindelijk toch vooral veel te verblijven in New York!

Het was niet dat we zo nodig naar naar New York moesten, maar het liep gewoon zo. Daar bleken de meeste mensen te wonen, die toevallig op ons pad belandden. Voor een hele komende tijd lang (lees: 2007) zou Brooklyn onze nieuwe basis worden en vlogen we om de twee weken naar huis en omgekeerd.

Tot zo ver een poging om enige chronologie aan te brengen in dit jaar. Het ging eigenlijk dit jaat niet zo zeer om de feiten. Sterker nog. 2006 was het jaar waarin wij in de spiegel keken en de onszelf vragen stelden over wat we wel en niet bereikt hadden. De belangrijkste vraag was daarna hoeveel je zelf verantwoordelijk bent geweest voor het verwezenlijken van je dromen, maar vooral ook hoeveel je jezelf in de weg hebt gestaan door het zo te doen als dat je het hebt gedaan.

Kortom, het benoemen van je succes is gemakkelijk als je het hebt; het benoemen van je falen is een stuk lastiger. Vooral als jij het bent in de reflectie. Hoe eerlijk kun je en durf je te zijn naar jezelf? En het is zeker niet zo dat ik daar alle antwoorden op had of heb. Vraag het me over tien jaar nog eens en ik kan je waarschijnlijk een ietsje meer vertellen. Een feit is dat dit de eerste keer was dat we onszelf gingen bezighouden met... ja met wat eigenlijk?

Terwijl ik het schrijf denk ik dat er maar een antwoord is. KANE deel 2!!!
Voor mij loopt deel 1 van 1999 tot aan eind 2005 en start daarna het tweede deel, waar we nu nog midden in zitten... Denk ik ha, ha.

En ik zou je daar nog veel meer over kunnen vertellen, maar dat heeft niets meer te maken met liedjes & gigs, fans, awards en whatever meer... Het gaat voor mij in deze periode over je staat van zijn en waarom je het doet. En eigenlijk om de weg ertussen. In 2006 staan we voor het eerst bewust op die weg. Dat is zo een beetje het enige duidelijke. Spannend op zeker. Vaag ook.

Het is het begin van de weg in 2006, die ons in 2007 & 2008 leidt naar EVERYTHINGYOUWANT en naar de blogs van ons nu op KANE.NL aan de vooravond van ons vijfde album.

Het is ook voor het eerst nu dat ik in deze terugblik voel dat we langszaam aan bij het nu komen. En het is ook de reden dat onze aankomende plaat zo goed voelt.
Het komt niet zo maar. Het is niet toevallig. Het is allemaal verbonden.
Het is tien jaar van van alles. Ups & downs.

We zijn mazzelaars dat we het mogen doen dat is zeker waar. Ik voel het elke dag. Maar alleen de wind komt aanwaaien. Die zeilen moet je zelf optrekken. Die koers moet je zelf uitzetten. Ook al heb je geen idee...

Dan komt Dennis op een goede morgen naar mij en zegt; Ik heb een gaaf dingetje gemaakt. Het is wel fris en anders. Het heet The Big Secret. Het bleek later de gitaarrif voor Wanna make it Happen te zijn. Ik had zelf een ideetje voor een liedje Yeah, Yeah, Yeah. We luisterden er wel 100 keer naar en wisten het toen zeker:

We waren onderweg en we hadden koers.

Het zou het begin zijn van een geweldige tijd.

Uw Kapitein van deze week,

D.

 10 JAAR KANE 2007: Avonturen in de Grote Appel; Back at ya!14 aug, 00:00

2007. Voelt als veel langer geleden. Je zou het het jaar van achter de schermen kunnen noemen.

Geen pers, geen gigs. Er werd hier en daar een sabbatical jaar gesuggereerd. Nee man! Er werd gewerkt, gereisd, geschreven en opgenomen. Meestal in NY of in de buurt ervan (Woodstock en Philadelphia) in Los Angeles en in Londen. We hadden onszelf een opdracht gegeven. Die opdracht kwam na veel gesprekken met de Amerikanen die we inmiddels ontmoet hadden.

De belangrijkste was Kevin Patrick, A&R. Een op het eerste oog vreemde snuiter (beetje type Woody Allen) maar een geweldige man met een enorme muziekkennis en passie. Zijn contacten waren vanaf nu ook de onze dus we hadden behoorlijk wat speelruimte gecreëerd.

De opdracht luidde eigenlijk: laat je maar lekker vallen en kijk maar waar je uitkomt. Kom op nieuwe plekken, beleef het moment en pak de muziek die daaruit voortkomt vast. Zo gezegd zo gedaan. Eerste afspraak: Go to 441 West 53rd Street, New York, at the diner around the corner. Meet with Mr Gregg Wattenberg, have lunch and start writing in the Avatar studio, room E, we booked it for 3 days, good luck. Het was niet meer de eerste keer New York, maar nu gingen we voor het eerst voor het echt aan de slag. Vaak is het Dinand die met een idee voor een song aankomt. Op de eerste plaat hadden we samen songs gemaakt. De ervaring die wij hadden was op dit moment: Dinand alleen schrijven of Dinand en ik samen schrijven.

Die derde persoon was er in het Kane bestaan nog nooit geweest. Ik kan je zeggen: het klinkt allemaal veel makkelijker dan het is, even zitten en een liedje maken. Ieder heeft zijn eigen mechanismen en die moet je afstemmen. Eenmaal in de writersroom (een groot woord voor een minuscuul studiootje) begonnen we met Mr Wattenberg. Het was moeizaam, het was traag, het was zwaar. Dinand en ik kwamen niet in de flow en de ideeën over en weer werden niet gevoeld. Uiteindelijk hebben we een idee van ons afgemaakt. Ik stond erop dat we met resultaat naar buiten zouden komen. Ook al was het een klote song, er moest een song komen!! De tweede dag zouden we doorschrijven, maar we besloten die track van de eerste dag op te nemen. De beroemde drummer Shawn Pelton werd opgetrommeld en Jack Daley, de bassist van Lenny Kravitz, kwam langs om de track op de te nemen.

Inmiddels waren we in Avatar naar een grotere studio verhuisd en kregen we even een korte cursus sound maken.

Ongelofelijk hoe het daar klonk. Tussen de bedrijven door tikte Robert de Niro me op me schouder terwijl ik met Nico aan het bellen was. Do you know where the bathroom s at? ehm, right across the hall Sir?. En toen even een paar minuten bijkomen op de bank. Zelden zo onder de indruk geweest van een ontmoeting. And he came to me, weliswaar om naar de plee te vragen? maar toch!!

De opnames verliepen goed. De song is nooit afgemaakt maar de eerste studio en schrijfervaring was intens. Er zouden er nog velen volgen. Shawn de drummer werd na afloop hartelijk bedankt voor zijn geweldige drumtake. Thanks for comin Shawn, we really like what you did to the track! Back at Ya! kregen we in onvervalst Southern accent te horen. We zaten op een goeie plek!

Tweede afspraak: Go to Brooklyn, meet with Boots Ottestad, a Norwegian Songwriter. You might know him for writing Come Undone with R. Williams, Its at his house, hes got a small studio in his attic. Bij Boots aangekomen verliep de kennismaking behoorlijk soepel. Misschien door zijn Europese achtergrond, maar ook omdat zijn en onze ideeën goed bij elkaar pasten. Wij hadden een aantal songs en ideeën bij ons die in onze eigen studio in Delft gemaakt waren. Binnen no time was Dinand een geheel nieuwe track (later Catwalk Criminal genoemd) aan het zingen. Uiteindelijk is met de ideeën uit Delft doorgewerkt en maakte we daar Fuck that I think I wanna get high en Everything you want af.

Bij Boots zijn we nog een aantal keren terug geweest en met hem zijn we ook aan de derde opdracht begonnen. You are gonna take the train to Philly meet with Zukan B, a young black producer, who made beats for various artists. You gonna be working in The Studio, home for the Roots, Lauren Hill, Jill Scott. You are gonna stay there 3 days to work and write.

James Poyser is gonna be there as well, He is a great producer and keyboard player for DAngelo. Hier gingen we duidelijk onbekend terrein op. De Philly Soul sound is wereld beroemd. Maar ook een erg zwarte stroming. Zouden de twee blanke boys genoeg Indisch bloed hebben om zich staande te houden? De treinreis was te gek, het station van Philly overweldigend en de ontmoeting met Zukan één om nooit te vergeten. Wij waren nog bezig om een beetje te acclimatiseren in de studio toen we werden voorgesteld aan hem. Yeah man, were gonna freefall today man, ok man, freefall, lets see what happens. Na wat onhandige handshakes namen we plaats in de kleine studio. Hij begon gelijk beats te maken, de een na de ander, ik denk wel een uur of zo achter elkaar. Hij keek niet op of om en wij zaten daar op een bankje naar te kijken. Op een gegeven moment kijk ik Dinand aan met een blik van : Volgens mij is het de bedoeling dat we iets gaan doen of zo , hij gaat dat niet vragen aan ons, zo werkt dat hier niet. Dus ik pak een gitaartje en begin wat te spelen. Dinand pakt een mic en begint te zingen. Binnen no time is er een track en gelijk daarna duiken we in de volgende, Op EvertyhingYouWant kan je vrijwel letterlijk horen wat we daar deden.

Somewhere Close is 1 op 1 wat we daar hebben opgenomen. Ik vat het even heel kort samen maar de vibe en werkwijze daar was er voor Dinand en mij eentje die we nog niet eerder hadden meegemaakt.

Afspraak nummer 4: Go to Park Av South between 23th and 24th street Manhattan and meet with Scott Jacoby, Grammy winner and producer/songwriter, in his Rocket Science Studio, to write. Scott bleek een enorm aardige en getalenteerde gast. Met hem schreven we NYC Soul en Are you Feeling it. Hij eindigde zelfs als producer van de plaat en we hebben weken doorgebracht in zijn studio. Vriend Johnny de Mol was in die periode ook in NY voor acting classes en kwam even luisteren wat we aan het doen waren.

De 5de opdracht: Go to LA and meet with the Matrix, Lauren, Graham and Scott, world famous producers from Avril Lavines debut album, and mega talented songwriters. Youre there for a week. Write with them. De stap van NY naar LA is letterlijk en figuurlijk een hele grote. Sfeer en weer zijn onvergelijkbaar. Ieder zijn eigen voorkeur, maar wij waren inmiddels behoorlijk verslaafd geraakt aan de NY fast lane vibe.

LA is dan traag en laid back. Het kostte wat moeite om de Matrix de sfeer van de songs die we in NY hadden gemaakt duidelijk te maken. Ook werkte we opeens met 5 man in de ruimte. Iedereen moest elkaar aanvoelen en begrijpen. Het duurde een paar dagen voor we onderweg waren. Op een gegeven moment werden we uitgenodigd bij Lauren en Graham thuis. In de Hills. In zon huis die je wel kent van tv. Daar hebben we een avond doorgezakt met Graham. Dat was de ijsbreker want de dag erop was daar Shot of a Gun, de leading track van EverythingYouWant geboren. We verbleven in het Roosevelt Hotel aan Sunset Blvd en snoepte zo mee aan het LA party life. Pretty intense, no kiddin.

De laatste opdracht was: go to Londen, meet with Youth, Killing Jokes bassplayer and famous producer. Meet in his house and write. Als de stap van NY naar LA groot is dan is de stap naar Engeland nog vele velen malen groter. Met Youth luisterden we naar alles wat we tot nu toe hadden. En dat was een boel want in de tussenliggende periode hadden we in Nederland ook niet stilgezeten, we zaten al op een song- en ideeënlijst van tussen de 40 en 50 songs. Maar wij konden inmiddels geen genoeg meer krijgen van het avontuur. Naar Londen? Tuurlijk!

De onzekerheid aan het begin had plaatsgemaakt voor een schrijfdrift. Bij Youth hebben we twee dagen gewerkt en uiteindelijk een song geschreven die nooit op het album is verschenen. Maar een goede song in de bank is nooit verspilde moeite. Je kan ze maar beter in je achterzak hebben voor een volgend moment.

In 2007 hebben we ook in diverse studios echt opgenomen. De belangrijkste studios waren Mission Sound in Williamsburg Brooklyn en All Aire en The Clubhouse in Upstate NY. Die laatste twee zijn de studios waar we met Scott echt de plaat hebben opgenomen. Dit liep deels door in 2008. Dus daar kan Mr D jullie meer over vertellen.

2007 was een geweldig jaar. Een avontuur. Het was ook echt goed om samen met Dinand in Brooklyn te zitten, in een groot huis bij onze vrienden Julie en Robbert. Het was echt vanaf een bepaald moment dat we daar een vaste thuisplek voelden. s Ochtends ontbijten bij onze vaste diner Hows the record comin along guys? Fresh orange Juice, One Coffee, One Tea and what would you like for breakfast, todays specials are?.. Laat dat maar aan die Amerikanen over. Dan de subway 7 Northbound de stad in?. Ahhh! Ik mis het eigenlijk best wel! Twas een goeie trip!

Tot 2009!
.dennis


.PS

Ik las dat ik een belangrijk feit ben vergeten in 2007. Het vertrek van Martijn Bosman.

Dat is inderdaad iets wat niet onvermeld mag blijven in een 10 jaar KANE verhaal.
Martijn kwam bij ons vlak voor So Glad You Made It in 2001, dus hij is zo'n 6 jaar bij ons geweest.

Naast een geweldige drummer, een te gekke gast, maar dat hebben jullie zelf ook mogen ervaren.

Martijn kwam na 6 jaar KANE met de wens om zijn scope te verbreden. Hij wilde schrijven, acteren, theater, spelen, studio werk doen etc etc, maar
eigenlijk denk ik naderhand wilde hij gewoon vrijheid. Als je bij KANE speelt is dat behoorlijk time consuming. Het is lastig om veel dingen ernaast te doen en altijd te zeggen 'als KANE belt dan kan ik dus niet' . Wij hebben erover gesproken en Martijn was duidelijk.
Hoe wel KANE een historie heeft van bandwisselingen, is deze wisseling echt op aangeven van Martijn geweest. En zoals we toen al zeiden, wij respecteren zijn beslissing en wensen hem veel succes.

Inmiddels heeft Martijn in Arnhem weer eens met ons meegedaan. Dat was te gek. Hij speelt met Guus Meeuwis , maakt tv programma's, doet studio klussen en is volgens mij met nog veel meer dingen bezig.

Hij heeft een tweede kindje en een mooie vrouw. Martijn jongen: goed bezig! Groeten van Kane!

.dennis

10 JAAR KANE - 2008 - Home Sweet Home - Door Dinand Woesthoff24 aug, 17:35
Het is 1 januari 2008... Dat wil zeggen het is een paar minuten voor twaalf. Het is oudejaarsavond en wij willen vanavond heel graag met onze nieuwe single CATWALK CRIMINAL het nieuwe jaar inluiden. Rotterdam is wederom de stad. Er is een groot drijvend podium voor ons gebouwd met alle toeters, bellen, schermen en vuurwerk. We hebben er naar uit gekeken, maar het is ook een spannend moment. Nog nooit eerder deden we de primeur op live televisie en 20.000 man op de kade...




Die nacht trapten we af met een korte, heftige gig en een geweldige afterparty. Om twaalf uur 1 januari draaiden alle relevante radiozenders Catwalk tegelijk en die avond zat ondergetekende zonder te veel te hebben geslapen bij De Wereld Draait Door. Het zou het begin van een tumultueus jaar worden, waarin veel voorbij kwam, zeker niet alles volgens plan verliep, maar dat zou en zal nooit liggen aan ons eigen enthousiasme ha, ha. 2008 is van ons! riepen we naief; het zou koren op de molen van sommigen blijken... Bezint eer ge begint!, luidt het devies. Begin 2008 vinden wij dat een matig advies. Begint eer ge bezint was meer ons credo.

Zoals altijd hebben we een plaat gemaakt die het moment van de afgelopen twee jaar heeft vastgelegd. EVERYTHINGYOUWANT heet de vierde KANE cd. Als ik nu terug kijk is het een actie-reactie album. Met FEARLESS, ons donkerste album, als actie, werd de nieuwe cd een lichtere, up-plaat. Een met hervonden plezier als gevolg van een leven weer terug op de rails en een fantastisch muzikaal avontuur dat begon in 2006 tot aan nu. Op zoek naar dat liedje en proberen je grenzen te verleggen, zonder droefenis en tragedie. We vonden dat we dat moesten zoeken. En we vonden dat we dat ook zo mochten zoeken.

CATWALK CRIMINAL is precies dat. Dennis en ik vonden dat dat de eerste single moest zijn. We wilden onze rand meer opzoeken. Als je dat doet en je vind jezelf er dan moet je er ook voor durven staan. Dat durven was geen probleem. Of het achteraf de juiste keuze was om met CATWALK te gaan staan...
We kwamen met een hoed en een stok, bushokjes met JFK-Clockwork Orange covers, een felle zwart-wit-rood video en een single die begint met niets dan zang en bliepjes! Dat is waar we staan. Dat is wat we willen laten horen en zien.

Nou kan ik lang praten over voor en tegen, rood, wit of toch blauw. Uiteindelijk is het heel simpel. Wij schrijven, nemen op en brengen uit naar eer en geweten, maar dan is het toch echt een kwestie van op-play-drukken en het wel of niet leuk/goed worden gevonden. En daar hebben wij tot aan begin 2008 echt helemaal niets over te klagen. We hebben vanaf 1999 een rollercoaster ride mogen meemaken. Eerst heel steil en langzaam die onmogelijke helling, daarna een vrije val langs al het nieuwe, scherpe bochten, dubbele loopings, jarenlang op je kop met je handen in de lucht, schreeuwen, huilen & lachen... Succes maakt zelfverzekerd. Zeker als je het lang mag meemaken.

Misschien wel iets te zelfverzekerd. Hoe zal CATWALK CRIMINAL ontvangen worden? Wij weten het natuurlijk ook niet. Zoals altijd is dat moment net voor release een ongemakkelijk moment.

Ooops! CATWALK CRIMINAL wordt maar matig opgepakt door de radiozenders. Men voelt het niet echt. TMF & MTV draaien de track grijs en lijkt dat het daar wel goed zit, maar zonder genoeg radio bereik je je publiek niet en heb je dus een probleem. Ook live staat het publiek een ietwat verdeeld. Nummers als R.E.A.L. & CATWALK. Zo goed als ze nu in 2009 live publieksfavorieten zijn, zo moesten ze begin 2008 klaarblijkelijk hun eigen weg nog vinden.

We hadden dus tijd nodig en dat is nou precies wat je niet hebt als je met veel getrom naar buitenkomt met een nieuw album. Dan moet het vrij snel gebeuren of je mist de boot. We hebben daar veel van geleerd. Liever iets minder tromgeroffel voor de cd-release en zo en zo een onsje meer roffeltjes op de cd volgens Joost graag ha, ha. Begrijp me zeker niet verkeerd; uiteindelijk draait het om het liedje, maar je kunt het jezelf van tevoren ook wel heel lastig maken met deadlines, verwachtingen, vollopende agendas, te veel gepraat en wat dan ook zoal voorbijkomt, voordat je uberhaupt begonnen bent.

Laat ik vooral niet teveel verzanden. Ging het dan zo slecht? Nee, dat niet, maar ik wil wel gewoon eerlijk met je blijven; dat is de bedoeling van die hele 10-jaar- terugblik-blogs.

CATWALK CRIMINAL komt binnen op twee in de charts. Fantastisch resultaat voor een single die nauwelijks gedraaid wordt. Dankzij de fans. En dank aan de fans dus ook vooral. Jullie support was en is onze lifesaver!

De volgende single loopt ook nog net voor het album uit. SHOT OF A GUN wordt wel gelijk opgepikt door de radio... megahit, alarmschijf, superclip. Ze komt binnen op nummer 1! Gelukkig! Radio is de key. Die moet je hebben, blijkt maar weer. Dat maakt het leven een stuk makkelijker.
EVERYTHINGYOUWANT komt uit op 8 mei 2008. KANEs vierde studio album doet het goed, maar zeker niet fantastisch. Dat betekent dus voor KANE-maatstaven dat we er nog altijd dik goud mee doen, maar dat het daarna te snel overwaait.
En met die wind waaien later ook de cijfers mee. 1, 2, 3 of niet...
Zo belangrijk als het is voor veel wat je ermee kunt doen, zo betrekkelijk is het ook.

De belangrijkste vraag voor jezelf is; Heb je gemaakt wat je wilde maken op het moment dat je het moest maken? Mijn antwoord daarop is volmondig ja. Als ik nu met Dennis de vier platen achter elkaar draai dan snap ik de reis van A naar B, naar C en D. Vooral de reden van het maken van die albums op dat moment in ons leven. We zijn fucking mazzelaars dat we dit zo mogen doen. Een keer in de twee, drie jaar dat moment waar je bent mogen vastleggen in je muziek en het laten horen en er zo veel support voor krijgen. Godverdomme, dat is heel fraai. Dat is het spel dat je wilt spelen. Zolang er inspiratie is in het moment natuurlijk.

Inspiratie van gisteren zal je vandaag niets brengen als je er niet verder mee kunt. Vandaag moet het zijn, wat het vandaag is. Dat betekent natuurlijk niet dat je er nooit mee op je bek kunt gaan en dat je geen fouten maakt. Het is volgens mij allemaal onderdeel van de weg er naar toe.

Ik schrijf je, maar ik heb het vooral tegen mezelf. Ik ben volgens mij begonnen aan mijn finale van deze 10 jaar KANE hier op Hyves ha, ha.

2008 bracht ons dus een nieuw album met een grotendeels wat ander geluid, wat we nodig hadden om verder te gaan. Wat schiet me te binnen? Natuurlijk De Kuip Godverdomme, dat we daar toch mochten komen.

Met CATWALK CRIMINAL kun je op de dvd zien was het daar al best goed aan het komen ha, ha. We spelen op het marineschip DE ROTTERDAM. We doen een hele fijne tour in het najaar en we sluiten het jaar af met een fantastische Radio 538/UNIVERSAL actie in Londen.

Not bad after all... ha, ha, nee Dinand. Helemaal niet zo slecht.

En nu zijn we dus weer druk bezig met KANE 5. Nieuwe ronde, nieuwe... whatever. We gaan het zien. Check vooral KANE.NL uit voor wat we nu aan het doen zijn!

Dat mogen we dus al inmiddels een dikke tien jaar succesvol doen. Daar wordt ook keihard voor geknokt door ons en de mensen om ons heen.

En dan 10 jaar gesupport door fans uit alle hoeken en streken. Die komen, blijven en gaan. Zonder die support is er geen spel. Geen plaats voor je op podia. Geen airplay op radio of tv... Zoveel positieve energie al die jaren door. 10 jaar is best een tijd.

Fansites, het begon er met 1, werden er veel meer en veranderen nog steeds met de tijd mee. Daarbij nu Hyves, MySpace, Facebook, Youtube en Twitter. Wat is het volgend jaar? Ik heb geen idée. Ik weet wel dat wat het ook is; we weten elkaar wel te vinden. Maar wel allereerst door muziek.

Ik schreef het je eerder. Wij schrijven, nemen op en brengen uit naar eer en geweten, maar dan is het toch echt een kwestie van op-play-drukken...

Dat is het. Niet meer, niet minder.

Bedankt voor je tijd. Ik hoop dat je het leuk hebt gevonden, deze terugblik op 10 jaar KANE, hier op Hyves. Voor 2009 gaan we niet meer terug; daar zitten we middenin! Check ook vooral KANE.NL voor nieuwe updates. KANE 5 komt eraan!

Namens Dennis en mij en iedereen om ons heen:

Bedankt voor al jullie support hier en overal. Geweldig! We hopen jullie nog lang te zien en te horen.

Lisa, Ramona en Lucy; thank you ladies... Was een heel leuk idée en een mooie trip.

Adios Guapos,

Op naar .... ,

D.

 10 YEARS AFTER! 2009 and the story continues..9 sep, 23:22

Weer even terug naar waar het ook alweer begon. We begonnen met een overzicht te maken van 10 jaar KANE. Dat vieren weet je nog. Ik was eigenlijk degene die zei dat ik er niet van houd om je verjaardag te vieren maar als het dan toch gebeurd is het hartstikke leuk. Dus ik ben ook blij dat we dit gedaan hebben, sterker nog, het was leuk om te doen.

KANE is leuk om te doen. Na vele dromen, hard werken, succes krijgen met awards & grote shows, avonturen in binnen- en buitenland, maar bovenal MUSIC, kan ik nu al zeggen: het was heel mooi! En het IS heel mooi. Want in 2009 begonnen Dinand en ik aan plaat 5 met een enorme drive. Zo beginnen we aan elke plaat, begrijp me niet verkeerd. Maar deze keer is er wel iets speciaals aan de hand. Met Dinand. Met mij. Met de groep waar we mee spelen. De muziek begint te stromen op een manier die ik nog het beste met het prille begin kan vergelijken.

Voorbeeldje? Dinand en ik zaten in januari in Scheveningen te praten over wat we gaan doen. Muziek te luisteren. Songs die er waren, songs die er half waren en ook for good old time sake maar eens alle 4 de KANE platen achter elkaar gedraaid. Dat was lang geleden dat ik dat had gedaan. En voor Dinand volgens mij ook. Dat is ook bijna 10 jaar KANE, maar dan alleen de muziek. Hoe jullie ons kennen. En we werden allebei heel blij. En waren ook trots. Ik vind die oude platen echt goed, stuk voor stuk om hun eigen reden, maar ook stuk voor stuk om de speciale manier waarop het gemaakt is. Het geeft de tijd weer voor ons, zegt Dinand altijd en dat klopt. Dus met een goede vibe begonnen we te werken en stond in februari de eerste repetitie gepland. En Dinand zou Dinand niet zijn als we het niet een beetje anders doen dan gepland. 'Ik heb een ideetje', zegt ie een paar minuten binnen in Delft terwijl iedereen allemaal demo's van songs had voorbereid.

Nog geen half uur later is er een nieuwe track, ik had het in ieder geval nog niet eerder gehoord en Joost merkt op: 'echt kicke dit, dit nummer speelt zichzelf'. Was er niet zo'n zelfde moment 10 jaar geleden? Zaten we toen niet in de Spaanse Polder, Rotterdam, in een oefenruimte? Speelde Dinand daar niet ineens Head Down? Volgens mij wel. En dat nummer speelde zichzelf, kan ik me ook herinneren. Als we in die zone zitten, dan is KANE op z'n best. Ik weet dat, want precies zo is het allemaal begonnen voor ons.

De nieuwe plaat is 'well on its way'. Nog te vroeg om nu al meer over te vertellen, maar wat ik je wel mee wil geven is dat we hier geen plaat gaan krijgen van mannen die het allemaal wel best vinden, hangen op succes en zetten proberen te herhalen. Het wordt iets anders. Het wordt een plaat die stroomt en een plaat die weer weergeeft waar we zitten. En we zitten goed.

We hebben dit jaar veel festivals gedaan en een grote show in het ADO Stadion. De YouTube beelden van al die shows worden beter en beter en het geluid ook. En de diverse fansites zijn sneller dan het licht met het plaatsten van foto's en video posts. Als we de volgende jaren KANE ingaan zal alles wel zo'n beetje gedocumenteerd worden door jullie en door ons. De medewerking die jullie aan de 10 jaar KANE blog op hyves hebben verleend was ongelofelijk! Daar moeten wel wat oude schoenendozen en oude VHS tapes onder uit de kast voor zijn gehaald. En soms was het lastig om bepaalde events in het juiste jaar te plaatsen maar daar zijn jullie met z'n allen voor om dat even recht te zetten. Sterker nog; er kwamen dingen voorbij die ik echt helemaal vergeten was. Met jullie hulp hebben we dit overzicht echt compleet kunnen maken. Dit is denk ik een goed moment om jullie daarvoor te bedanken!

Alle fansites, alle fans die ingestuurd en gereageerd hebben willen we bedanken voor de support en het meebeleven van het KANE avontuur. Ik ga nu even niet te emotioneel doen maar Dinand en ik vinden dat echt heel tof! Bedankt daarvoor! Ook de webbeheerder Lisa, Ramona van AT en Lucy van Kane Records bedankt voor het voorwerk en sorry dat jullie soms moesten zeuren als er weer eens een stukje te laat binnenkwam (zoals deze... oops, maar ja de brug stond open, ik had geen bereik, je weet toch)

Begin oktober spelen we 3 shows in Paradiso als afsluiting van de 10 jaar KANE periode. SINGLES ONLY: alle singles die we uit hebben gehad op een rij in de juiste volgorde. En je mag ook komen als je een vriend(in) hebt, laat daar geen misverstand over zijn

Na de Grande Finale in Amsterdam gaan wij vol de nieuwe plaat afronden. Daarover snel meer nieuws op Hyves, Twitter, Facebook, Myspace, Youtube, de fansites en natuurlijk KANE.NL

O ja, de prijswinnaars!!!!!!!!

Natuurlijk!
20 winnaars krijgen VIP tickets voor 10 jaar KANE in Paradiso!

Hieronder de namen van de gelukkigen! (Jullie hebben ook hierover bericht gehad in je inbox!)

Paula-tje, Maud, Davidian, Patty, Judith
Esther, Simone, Sharon, Elise, Natasja, Arenda, Lauwsie, Corina, Dorien, Shirley, Caro, Janet, Shelby en voor 2008...... Wendy & Deborah!

We zien je in Amsterdam, enjoy the show en van harte gefeliciteerd!

Dennis en Dinand